Miejska Legenda

Parka

2012-03-04T11:04:00.002+01:00

Urok parki - długiej kurtki o militarnym charakterze, polega na jej uniwersalności. Można połączyć ją niemal z każdym elementem garderoby, jaki macie w szafie - jeansami, sukienką, krótkimi spodenkami, leginsami, swetrem, koszulą, szpilkami, kaloszami i butami sportowymi. Na przykładzie poniżej zaprezentowanych zestawów zobaczycie, że parka zmienia się jak kameleon, zależnie od dobranych do niej rzeczy. Trochę nonszalancka, trochę słodka, a przede wszystkim wygodna. Nie mogłam sobie odmówić i kupiłam! :)

Źródło: bartabacmode.com

Źródło: chictopia.com

Źródło: fashionelka.pl

Źródło: furioussquirrel.blogspot.com

Źródło: jetsonstreet0.blogspot.com

Źródło: mylittleredcarpet.blogspot.com

Źródło: theglittermagpie.blogspot.com

Źródło: ladyaddict.com

Źródło: lovelypepa.com

Źródło: thesfstyle.com

Źródło: sexyinthecity.com

Źródło: trappedinhercloset.blogspot.com

Źródło: qualityrivetsblog.com

Biała Masajka

2012-02-29T20:14:00.001+01:00

Książki o kontrastach kulturowych są niezwykle fascynujące. Jeśli pisze je osoba, która zetknęła się z zupełnie odmienną kulturą nie tylko przelotnie, podczas wyprawy turystycznej, ale wnika w nią dogłębnie, stając członkiem plemiennej rodziny, są to książki pasjonująco wyjątkowe. Taka właśnie jest właśnie „Biała Masajka”, której ostatnią stronę przeczytałam wczoraj. Narratorką historii, która wydarzyła się naprawdę, jest Corinne Hoffman. Dziewczyna pochodząca z Szwajcarii spędza ze swoim chłopakiem urlop w Kenii, gdzie poznaje Masaja Lketingę, w którym zakochuje się bezgranicznie od pierwszego wejrzenia. Uczucie to wprawia w osłupienie nie tylko otoczenie, ale i ją samą. Nie do końca rozumiejąc swoje poczynania, Corinne rezygnuje z dotychczasowego życia i postanawia zamieszkać w Kenii i zdobyć serce Lketingi. Jest to miłość która ją oszałamia, hipnotyzuje i nie zna żadnych ograniczeń. Dla „swojego Masaja”, jak go w myślach określa, jest w stanie przemierzyć tysiące kilometrów, mieszkać w warunkach, które każdy Europejczyk określiłby jako uwłaczające człowiekowi, wydać ogromne ilości pieniędzy, a także znosić niezliczone upokorzenia. Związek z Lketingą nie jest jednak taki, jaki Corinne sobie wymarzyła. Zasady relacji małżeńskich są w plemieniu Lketingi drastycznie różne, od obowiązujących w rodzimym kraju kobiety. Choć Corinne przekonuje męża do kilku zachowań, które wcześniej były dla niego niedopuszczalne (np. całowanie), to jednak decydując się na życie wśród współplemieńców Lketingi musi dostosować się do ich życiowego kodeksu. Corinne za wszelką cenę próbuje zachować choć namiastkę swojego europejskiego życia, ale najczęściej okazuje się że jej pomysły nie mają racji bytu w afrykańskiej rzeczywistości. Niemal w każdym rozdziale możemy obserwować jej niezwykły upór oraz niemalże heroiczną walkę z biedą, strasznymi chorobami, szokującymi regułami tamtejszego społeczeństwa i niezliczonymi przeciwnościami losu, których natężenie jest w pewnym momencie ponad granice wyobrażenia czytelnika. Moje osobiste odczucia na temat postępowania głównej bohaterki oscylowały między politowaniem nad jej lekkomyślnością i głupotą, a podziwem nad jej wytrzymałością i determinacją. Wielokrotnie miałam ochotę potrząsnąć ją za ramiona i krzyknąć: "Kobieto otrząśnij się do cholery i uciekaj!". Czy Corinne odnajduje szczęście, spokój i bezpieczeństwo u boku swego masajskiego męża oraz jego plemienia? Tego Wam nie zdradzę – przeczytajcie książkę!

Warto wspomnieć, iż na podstawie książki „Biała Masajka” napisano scenariusz do filmu o tym samym tytule. Zamierzam go obejrzeć w ciągu kilku najbliższych dni, do czego i Was zachęcam!

LOOKBOOK.nu

2012-02-26T12:50:00.002+01:00

Zwracam Wam uwagę na nowy link znajdujący się po prawej stronie bloga - LOOKBOOK.nu. Znajdziecie tu nie tylko modowe inspiracje z całego świata, ale również przepiękne zdjęcia. Polecam!

Żródło: LOOKBOOK.nu

Lekkie, odżywcze muffinki

2012-02-26T10:18:00.005+01:00

Nadchodząca wiosna to idealny moment aby pilniej zwracać uwagę na to jak się odżywiamy. Jeśli w naszym jadłospisie będą przeważały produkty pełnoziarniste i warzywa, z pewnością bardzo szybko zauważymy poprawę samopoczucia, a także odnotujemy spadek wagi.

Ponieważ jedno z moich postanowień, czyli regularne ćwiczenia, udaje mi się z powodzeniem realizować od kilku miesięcy, przystąpiłam do kolejnego - kontrola tego, co ląduje na moim talerzu. Dzięki nieocenionym radom Jagienki (dzięki kochana! ♥) wprowadziłam do diety mnóstwo błonnika oraz sałatki, a także zrezygnowałam z pieczywa, zawiesistych sosów i zup. Moim największym wyrzeczeniem jest odstawienie słodyczy, ponieważ jestem oddanym łasuchem drożdżówek, ciast francuskich i ciastek z kremem. Słodycze które wsuwałam do tej pory zastępuję batonikami musli i ciasteczkami owsianymi. Wczoraj jednak zrobiłam sobie przyjemność specjalną i upiekłam dietetyczne muffiny. Jedna ma około 130 kcal, czyli praktycznie tyle, co batonik musli.

A oto przepis (ze specjalną dedykacją dla Mili która akurat ma idealną figurę i może spokojnie wsuwać pączki) ;)

Łączymy w miseczce 1 i 1/2 szkl. pełnoziarnistej mąki pszennej z 1/2 szkl. cukru trzcinowego lub brązowego (w przepisie oryginalnym jest ksylitol, czyli związek cukrowy z kory brzozy, jednak jest bardzo drogi), 1/2 szkl. płatków owsianych, 2 łyżeczkami proszku do pieczenia i szczyptą soli. W osobnej miseczce miksujemy 220 ml maślanki 1,5% tł. z jajkiem, łyżką oleju (ja dodałam olej z pestek winogron) i łyżeczką naturalnego ekstraktu waniliowego. Do utworzonej w ten sposób masy stopniowo dodajemy sypką mieszankę, cały czas miksując do uzyskania spójnej masy (nie będzie zupełnie gładka ze względu na płatki owsiane). Dodajemy do niej pokrojone w kostkę słodkie jabłko, garść suszonej żurawinki oraz dokładnie mieszamy. Przelewamy gotowe ciasto do foremek (ja używam silikonowych, których nie trzeba smarować tłuszczem co również wpływa na kaloryczność) i pieczemy około 20 min. przy temp. 180 stopni. Na koniec delikatnie oprószamy cukrem pudrem, z kremu oczywiście rezygnujemy :)))

Smacznego łasuchy! :)

"Bez Mojej Zgody" / "My Sister's Keeper"

2012-02-23T17:51:00.002+01:00

Książka „Bez Mojej Zgody” autorstwa Jodi Picoult pochłania czytelnika już od pierwszych stron. 13-letnia rezolutna, inteligentna oraz dojrzała jak na swój wiek Anna, dzieli się z nami swoimi refleksjami dotyczącymi sposobu w jaki powołano ją na świat. Anna zazdrości nie tylko dzieciom, które narodziły się z autentycznego pragnienia rodziców, ale także tym, które zostały poczęte w wyniku przypadku. Anna urodziła się wyłącznie po to, by ratować życie swojej starszej siostry Kate. Dziewczynka została „zaprojektowana” genetycznie w taki sposób, aby wykazywała pełną zgodność z Kate, dzięki czemu może być dla niej idealnym dawcą krwi oraz narządów. Niemal całe życie, pomimo tego że jest całkowicie zdrowym dzieckiem, spędza w szpitalu – jako dawca lub towarzysz siostry. Anna jest też ograniczona w kwestii możliwości realizacji swoich pasji – choć jest genialną bramkarką hokejową, nie może uprawić tego sportu, ponieważ grozi to uszkodzeniem ciała, niezbędnego do bezustannego podtrzymywania życia Kate. Anna posłusznie pełni swoją rolę aż do momentu, kiedy zapada decyzja o transplantacji jednej z jej nerek na rzecz umierającej Kate. Dziewczynka postanawia się sprzeciwić i udaje się do adwokata, wraz z którym wytacza rodzicom proces o prawo do samodzielnego decydowania o przeprowadzanych na niej zabiegach medycznych. Anna jest jednocześnie świadoma konsekwencji, jakie jej decyzja będzie miała dla zdrowia Kate oraz dla relacji rodzinnych. Ta fascynująca lektura zmusza nas do samodzielnego rozstrzygnięcia moralnych dylematów, z którymi borykają się główni bohaterowie. Im bardziej zagłębiamy się w historię, tym silniejszy staje się przymus podjęcia decyzji i opowiedzenia się po jednej ze stron. Picoult skłania nas do rozważań nad licznymi pytaniami dotyczącymi granic poświęcenia i kosztów ratowania życia za wszelką cenę. Czy można wyznaczyć moment, kiedy powinniśmy zaprzestać walki i pozwolić odejść osobie, która niewyobrażalnie cierpi? Książka bezsprzecznie budzi wiele skrajnych emocji i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony, tym bardziej, iż posiada ona zaskakujące i wstrząsające zakończenie. Kiedy śledzimy dramatyczną historię rodziny Fitzgeraldów nie sposób nie polubić małej Anny, która oczarowuje nas zabawnymi i niezwykle trafnymi ripostami. Jednocześnie ogarnia nas nieodparta czułość do tej dzielnej dziewczynki, której poświęcenie dla siostry jest wręcz nieograniczone. Moim ulubionym bohaterem jest jednak Cambell Alexander – adwokat Anny, który ma powalające poczucie humoru na miarę Myrona Bolitara, a także uroczego psa przewodnika o imieniu Sędzia.

Na podstawie „Bez Mojej Zgody” powstał film pt. „My Sister’s Keeper”. Jego scenariusz jest w dużej mierze wierny wydarzeniom opisanym w książce, choć zakończenie jest inne – bardziej przewidywalne. Czytać o dziewczynce znajdującej się w ostatnim stadium białaczki – chudej, bezwłosej, z siniakami na całym ciele i wymiotującej krwią to jedno, zobaczyć ją na ekranie – to zupełnie inne wrażenie. Film podobnie jak książka wywołuje wiele emocji i ogląda się go ze ściśniętym gardłem. Warto go jednak obejrzeć już po zapoznaniu się z treścią wersji pisanej, ponieważ w ten sposób nie zostajemy pozbawieni głębokiego wglądu w uczucia i przemyślenia każdego z członków rodziny (książka jest wielonarracyjna) oraz własnego wykreowania ich wizerunków. Zaletą filmu jest również świetna obsada, m.in. Cameron Diaz i Alec Baldwin.

4 x Gosling: "Blue Valentine", "All Good Things", "Stay", "The Notebook"

2012-02-20T18:10:00.008+01:00

„Drive” który obejrzałam kilka tygodni temu odświeżył mi postać Ryana Goslinga i stał się impulsem, aby sprawdzić inne filmy z udziałem tego aktora. Oprócz „Id Marcowych”, które są jedną z najnowszych produkcji z udziałem Goslinga, w minionym tygodniu obejrzałam cztery filmy w których gra główne role: „Blue Valentine”, „All Good Things”, „Stay”, a także wprawdzie po raz wtóry, ale z równie silnymi emocjami (chusteczka znów poszła w ruch) mój ukochany „The Notebook”. Po zapoznaniu się z wyżej wymienionymi obrazami utwierdziłam się w przekonaniu, że Gosling potrafi doskonale wcielić w bohaterów o bardzo szerokim wachlarzu charakterologicznym. Myślę że niewiele osób będzie dyskutować z tezą, że jest to aktor niezwykle utalentowany, który potrafi wydobyć z każdej zagranej przez siebie postaci esencję oraz pokazać całą gamę towarzyszących jej uczuć. Jego solidny warsztat pozwala mu zagrać zarówno totalnie zakochanego chłopaka o dobrym sercu (jakkolwiek banalnie by to nie brzmiało, w jego wydaniu to naprawdę porywa), jak i psychopatę ukrywającego poćwiartowane zwłoki. Chciałabym pokrótce przybliżyć Wam wspomniane filmy i jednocześnie zachęcić do ich obejrzenia, jeśli jeszcze nie mieliście okazji.

„Blue Valentine”, jak już sugeruje sam tytuł, to historia pewnej miłości, która ukazuje ją na dwóch płaszczyznach – teraźniejszości i przeszłości. Reżyser przedstawia nam małżeństwo z pewnym bagażem doświadczeń i w fazie ostrego kryzysu. Pokazuje różne sytuacje, ale nie potrafimy do końca zrozumieć jaka jest ich geneza. Dopiero retrospekcje każdego z bohaterów: Cindy i Deana, stopniowo pozwalają dotrzeć nam do prawdy. Trudno mi dokonać analizy ich relacji, nie zdradzając Wam szczegółów fabuły, skupię się zatem na ogólnym opisie. Decydując się na obejrzenie filmu, miejcie świadomość, że jest on pozbawiony gwałtownych zwrotów akcji i skomplikowanych wątków. Formuła filmu skłania nas raczej do bacznej obserwacji relacji Cindy i Deana oraz gorzkiej refleksji nad kruchością ludzkiej miłości, która początkowo spontaniczna, pełna wyrozumiałości i zdolności do poświęceń, zostaje przytłoczona bezlikiem życiowych trudności i niezaleczonych urazów. „Blue Valentine” to film niezwykle smutny, zarówno dla tych, którzy są (jeszcze) pełni ideałów dotyczących miłości, jak i tych którzy w kłótniach Cindy i Deana rozpoznają wypowiedziane przez siebie lub usłyszane od partnera słowa. Przedstawione tu dramatyczne sceny są jednak równocześnie groteskowe i pewnie każdemu z nas utkwi w pamięci obraz Cindy i Deana szukających w zaroślach obrączki, która została tam wcześniej rzucona podczas spektakularnej kłótni. Dużym atutem filmu są kreacje Michelle Williams (obecnie można zobaczyć ją w roli Marylin Monroe) oraz oczywiście Goslinga, który zaskakuje postarzającą charakteryzacją, rolą zwariowanego na punkcie córki ojca oraz równie mocno kochającego, ale narwanego męża. Majstersztyk.

Fabuła „All Good Things” osadzona jest w nowojorskich latach 70. David (Gosling) jest synem niezwykle bogatego właściciela imperium nieruchomości. Przeszedł on traumatyczne dzieciństwo oraz znosi nieustające upokorzenia ze strony ojca. Ten ostatni za wszelką cenę chce go zaangażować w swoje interesy i nie przyjmuje do wiadomości faktu, że chłopak ma własny pomysł na życie. Z aprobatą seniora nie spotyka się również najpierw dziewczyna, a potem żona Davida, Katie (Kristen Dunst), która szybko odkrywa, że wybór partnera nie należał do najbardziej trafnych w jej życiu. Ich małżeństwo staje się coraz bardziej dramatyczne, obfitujące w burzliwe kłótnie i makabryczne niespodzianki. Kiedy Katie jest już u kresu sił i podejmuje decyzję o rozwodzie, nagle w niewyjaśnionych okolicznościach znika. Nie pozostaje to bez wpływu na jej męża Davida, który w wyniku fatalnych wydarzeń musi zmienić swoje życie. Postać, w którą Gosling wciela się w „All Good Things” pozwala mu pokazać zupełnie inne oblicze – genialne i psychopatyczne. Uraz którego David doznał w dzieciństwie oraz bezwzględne otoczenie w którym dorastał, uczyniły z niego człowieka zimnego i okrutnego. Żyje na pozór mechanicznie, ale jednocześnie w wielu jego czynach dostrzegamy szaleństwo. Historia oparta na faktach.

W podobnej odsłonie charakterologicznej Gosling występuje w filmie „Stay”. Jest to niezwykły obraz, zawieszony między jawą a snem. Przejście z tych dwóch stanów świadomości następuje niezwykle płynnie – zarówno za pomocą umiejętnego poprowadzenia wątku, jak i genialnego montażu. Wszystko to dzieje się w otoczeniu nieco surrealistycznie ukazanego Nowego Jorku. Oglądając film prześlizgujemy się ze sceny na scenę, a ich coraz większa absurdalność sprawia, że nasz mózg zaczyna rozpaczliwe rozważania nad ich sensem. Wątpliwości które nas dopadają dotyczą nie tylko wydarzeń, ale i poszczególnych osób. Czy na pewno widzimy tego, za kogo ktoś się podaje? Czy to co widzi i słyszy jest realne? Tego nie wiemy, aż do samego finału filmu, który nie daje jednoznacznej odpowiedzi na nasze pytania, ale daje pole do wysunięcia kilku hipotez. Nie zdradzę Wam mojej, ponieważ nie chciałabym Wam sugerować wizji i psuć rozkoszy dedukcji podczas oglądania filmu. W „Stay” Gosling jest postacią niepokojącą – zagubiony, a jednocześnie przerażająco pewny tego co robi i zamierza zrobić. Wykreowany przez niego Henry jest niezwykle utalentowanym studentem sztuk pięknych i maluje obrazy równie mroczne, jak miasto pokazane w tle wydarzeń. Mimika, uśmiechy, przerażenie, napady furii w jego wykonaniu są bardzo sugestywne, a zagłębianie się w osobowość tej postaci naprawdę hipnotyzuje. Do tego wspaniała muzyka.

O czwartym filmie – „The Notebook”, chciałabym wspomnieć jedynie symbolicznie ponieważ jestem przekonana, że większość z Was widziała go już dawno temu i ma o nim wyrobioną opinię (ckliwe romansidło lub historia miłości która wyzwala w człowieku najgłębsze emocje). Kiedy śledzimy losy Noaha i Allie, często się zastanawiamy, czy uczucia których doznaliśmy w okresie wczesnej młodości były prawdziwe i czy miały szansę przetrwać, gdybyśmy tylko dali im taką możliwość. Myślimy też o przeznaczeniu, o pamięci, wytrwałości i przewrotności ludzkiego umysłu. Podziwiamy też wspaniałego Goslinga, który jako Noah początkowo jest czarującym i inteligentnym zawadiaką lubiącym wiersze Whitmana, by potem zamienić się w wyciszonego, tajemniczego i intrygującego samotnika. Cudowny film!

Kierowana ciekawością, skusiłam się na przeczytanie książki autorstwa Nicholasa Sparksa, na podstawie której napisano scenariusz do filmu. Jej fabuła jest nieco inna – skupia się przede wszystkim na momencie, kiedy Allie wraca po latach, aby zobaczyć Noaha i dom, który dla niej przygotował. W filmie na szczęście rozwinięto wiele ważnych wątków, które w książce ujęto jedynie symbolicznie, a które uważam za istotne. Postacie filmowe też są bardziej realistyczne, a ich relacje bardziej burzliwe i emocjonalne. Rzadko zdarza się, abym uznała film za bardziej pasjonujący, niż książka na której został oparty. "The Notebook" należy do tych chlubnych wyjątków! :)

Znajoma mapa

2012-02-19T10:29:00.000+01:00

"Człowiek, z którym spędziło się tyle długich lat, jest jak mapa samochodowa, podarta na rogach i wytarta na zgięciach od ciągłego używania; na tej mapie widnieje szlak tak dobrze znany, ze można go z łatwością wyrysować z pamięci. Dlatego właśnie trzyma się tę mapę w schowku i wozi ze sobą w każdą podróż. A jednak w najmniej oczekiwanym momencie na tej dobrze znanej mapie potrafi się pojawić niespodziewany zjazd z autostrady i punkt widokowy, którego wcześniej tam nie było; w takich chwilach nigdy nie wiadomo, czy to jest nowy element krajobrazu, czy może coś, na co ani razu nie zwróciło się uwagi"

Jodi Picoult - Bez mojej zgody

"Żelazna Dama"

2012-02-14T17:28:00.006+01:00

Kiedy podczas pokazu zwiastunów w kinie zobaczyłam trailer Żelaznej Damy, byłam pod wrażeniem. Wystarczyło zobaczyć kilka scen żeby uznać, iż Meryl Streep genialnie wcieliła się w postać Margaret Thatcher, zarówno pod względem zachowania i sposobu mówienia, jak i wyglądu. Thatcher zawsze była dla mnie wybitną osobowością. Wprawdzie okres jej „panowania” przypadał na lata mojego wczesnego dzieciństwa i nie miałam możliwości śledzenia jej poczynań na bieżąco, ale kiedy w liceum wpadła mi w ręce książka na jej temat, zaczęłam ją szczerze podziwiać. Niekoniecznie za jej polityczne decyzje – nie znam realiów ówczesnej brytyjskiej gospodarki na tyle dobrze, by móc je poprawnie ocenić. Podziwiam ją za charakter. Jest ona dla mnie wzorem kobiety silnej, konsekwentnej i skutecznej. Thatcher doszła do władzy w czasach, kiedy kobiety były niezbyt mile widziane na uczelni, a co dopiero na sali plenarnej. Musiała pokonać trudności, które dla współczesnej kobiety praktycznie nie istnieją, choć wciąż musimy walczyć z wieloma utartymi schematami. Jej osamotnienie płciowe świetnie ujęte jest w jednej z filmowych scen – w morzu męskich półbutów dreptających po sejmowych korytarzach, widać jedną parę damskich pantofelków. Autorzy Żelaznej Damy położyli spory nacisk na jej walkę o pozycję, ale chyba właśnie o to chodziło w tym filmie – aby pokazać jak pochodząca z średniej klasy kobieta pokonuje wszelkie bariery i na dekadę staje się najważniejszą osobą w państwie. Widzimy również jej przemianę od troszkę infantylnej, lecz zdecydowanej, pełnej ideałów kobietki po tytułową żelazną damę która jest na przemian uwielbiana i nienawidzona za swoje odważne werdykty i posunięcia, wzbudza respekt tonem głosu i olśniewa prezencją pełną klasy i szyku. Jednocześnie możemy też spostrzec koszty jej osiągnięć, wśród których prawdopodobnie najbardziej bolesnym jest ograniczone życie rodzinne. Niestety twórcy filmu nie skupili się wyłącznie na okresie największej aktywności Thatcher i niepotrzebnie zagłębili się w kwestię jej lekkiego obłędu na punkcie zmarłego męża. Niestety przez niemal połowę projekcji widz jest maltretowany scenami, gdzie podstarzała i nieco zagubiona Thatcher przywołuje zjawę swojego męża i prowadzi z nią długie dysputy, bądź odgania ją. Jednocześnie topi swoje smutki w alkoholu i łapie strzępki przeszłości. Nie wiem w jakim celu reżyser chciał pokazać mroczną stronę życia byłej premier, ale niezależnie od tego czy jest ona prawdziwa czy nie, dla mnie widok zamkniętej we własnym domu i bezradnej starszej pani w szlafroku która widzi umarłych, rujnuje wizerunek mojej osobistej ikony siły. Według mnie można było zrobić po prostu klasyczną biografię wybitnej kobiety, w której życiu nie brakowało wydarzeń, będących atrakcyjnym materiałem na porywającą fabułę. Ten potencjał wykorzystano zaledwie w minimalnym stopniu, w postaci wplecionych w film autentycznych materiałów obrazujących kilka ważnych wydarzeń z najnowszej historii Wielkiej Brytanii, np. bitwa o Falklandy czy też zamach w hotelu w Brighton. Warto podkreślić, iż sceny te, należą do najciekawszych, jakie ujęto w tym obrazie. Mocną stroną produkcji jest też oczywiście olśniewająca Meryl Streep – niezwykle wiernie ucharakteryzowana i genialnie naśladująca brytyjski akcent. Wspaniała aktorka, która potwierdziła rzeczoną rolą wysoką pozycję w panteonie światowych gwiazd. Na tym niestety kończą się zalety filmu, który dla mnie okazał się rozczarowaniem. Jak już wspomniałam, w moim odczuciu jest on próbą zburzenia wizerunku podziwianej przez wielu osobistości i wzorca kobiet, które chcą być silne i niezależne bez względu na okoliczności. Osobiście nie polecam inwestycji w bilet do kina :)

Źdźbła Trawy Whitmana

2012-02-13T19:02:00.000+01:00

Kiedyś z entuzjazmem czytywałam jego poezję, ale na przestrzeni lat gdzieś mi umknął... Niezmiernie się cieszę, że odświeżyłam sobie wczoraj mój ukochany film The Notebook, ponieważ przy okazji przypomniałam sobie o wspaniałej twórczości Walta Whitmana. Teraz, kiedy jestem starsza, zupełnie inaczej widzę jego poezję. Kiedy się w nią zagłębiam, mam wrażenie że świat się zatrzymał po to, abym dostrzegła rzeczy które wcześniej mnie omijały... Pełna zachwytu przygotowałam sobie jego tomik Źdźbła Trawy (1855 r.) - będę go teraz nosić przy sobie i regularnie doń zaglądać! :)

Cuda

Cóż to, czy kto sobie coś robi z cudów?
Co do mnie, nie wiem o niczym innym, jak tylko o cudach,
Czy spaceruję ulicami Manhattanu,
Czy rzucam spojrzenie ponad dachy domów, na niebo,
Czy brodzę nagą stopą wzdłuż plaży, tuż na krawędzi wody,
Czy stoję pod drzewami w lesie,
Czy rozmawiam za dnia z kimś, kogo kocham, czy też śpię
nocą w łóżku z kimś, kogo kocham,
Czy siedzę przy stole przy obiedzie z innymi,
Czy patrzę na nieznajomych naprzeciw mnie jadących
w wagonie,
Czy obserwuję pszczoły krzątające się wokół ula w letnie
przedpołudnie,
Czy zwierzęta pasące się na polu,
Czy ptaki, czy cudowność owadów w powietrzu,
Czy cudowność zachodu słońca lub gwiazd świecących
tak jasno i spokojnie
Czy niezwykle delikatną, cienką krzywiznę nowiu na wiosnę,
To i wszystko inne, wszystko razem i każde z osobna,
to są dla mnie cuda,
Całość związana ze sobą, a przecież każda część wyraźna i na swoim miejscu.

Dla mnie każda godzina światła i cienia jest cudem,
Każdy kubiczny cal przestrzeni jest cudem,
Każdy kwadratowy jard powierzchni ziemi jest nimi usiany,
Każda stopa jej wnętrza roi się od nich.

Dla mnie morze jest ciągłym cudem,
Ryby, które pływają - skały - ruch fal - statki i ludzie
na nich,
Jakie cuda dziwniejsze istnieją?

Walt Whitman, Źdźbła Trawy, cykl Jesienne Strumienie

Jest jeszcze jeden powód, dla którego ponowne obejrzenie The Notebook było dobrym pomysłem. Wena, którą straciłam na kilka tygodni nagle powróciła i pozwoliła po prostu popłynąć kilkanastu nowym stronom mojego skromnego czytadła! :))))

Na słodko

2012-02-12T14:13:00.001+01:00

Od jakiegoś czasu polowałam na niedrogie, silikonowe foremki do muffinek i wreszcie mam! :) Do ich największych zalet należy brak przywierania ciasta do powierzchni formy, szybsze pieczenie i łatwiejsze czyszczenie :)

Gdyby ktoś chciał również dokonać takiego zakupu, informuję, że opakowanie 12 foremek w cenie blisko 20 zł jest dostępne w Lidlu. Zresztą to nie jedyne akcesoria do pieczenia, które sklep ma w swojej ofercie. Znajdziecie tam również między innymi większe formy do ciast oraz szablony do ciasteczek :)

Jeśli ktoś ma zamiar świętować zbliżające się Walentynki (osobiście je bojkotuję) może za ich pomocą przygotować coś słodkiego dla swojej połówki bądź dla siebie! :)

Ponieważ mój mąż zdecydowanie woli piwo od słodyczy, ja odpuszczę sobie tego typu prezent ;)

Skoro już jesteśmy przy tematach kulinarnych, to wyznam Wam, że w moim piekarniku siedzi już nowy eksperyment, a mianowicie zapiekanka z rybą, marchewką i groszkiem pod śmietankową pierzynką. Jeśli danie okaże się smaczne, podzielę się przepisem! Miłej niedzieli! ;)

"Cukiernia pod Amorem" (źrodło szczęścia)

2012-02-10T20:52:00.000+01:00

"Celina Hryć uśmiechnęła się i pogładziła wnuczkę po głowie.

- Swojego szczęścia nie możesz uzależniać od innych ani tym bardziej od losu, musisz je budować sama. Powinnaś być silna, bo tylko tacy ludzie bywają szczęśliwi, a tę moc czerpie się z własnego wnętrza, z pokus, którym uda ci się oprzeć, z odnoszonych codziennie małych zwycięstw nad własnymi słabościami, z plonu, jaki przyniesie twoja praca.

- A gdzie tu miejsce na miłość?

- Miłość jest równie stała jak pogoda. Próbując uzależnić swoje szczęście od drugiej osoby, prędzej czy później skazujesz się na rozczarowanie.

- Nie rozumiem.

- Miłość to gra pozorów. Nakładasz na kogoś swoje wyobrażenie, żądasz, by był ideałem, a to niemożliwe. Chcąc być szczęśliwa, musisz swojego partnera zaakceptować takiego, jaki jest."

M. Gutowska-Adamczyk "Cukiernia pod Amorem", Tom 3 - Hryciowie

Właśnie przeczytałam ostatnie zdanie trzeciego tomu serii "Cukiernia pod Amorem" i jestem totalnie zauroczona! Czytanie tej powieści to prawdziwa rozkosz dla każdego mola książkowego - dostarczyła mi wielu emocji i przeniosła do zupełnie innych epok. Przy okazji dowiedziałam się wielu interesujących faktów z historii Polski ubiegłego stulecia (i jeszcze kawałek wstecz). Nie będę się wiele rozpisywać, bo o książce pisałam już tutaj. Pozostaje mi jedynie podkreślić, że mój zachwyt nad rzeczoną lekturą uległ wzmocnieniu po przeczytaniu dwóch kolejnych tomów. I jeszcze jedno - cytat który pozwoliłam sobie przytoczyć powyżej znalazł się tu dlatego, ponieważ niemal idealnie wpisuje się w moje życiowe motto. Miło było odnaleźć w tej cudownej książce zapis moich przekonań, do których doszłam w drodze przemyśleń i doświadczeń. To działa!

Przeczytajcie to koniecznie! :)

Miłego weekendu kochani! :)

"Róża"

2012-02-09T18:10:00.008+01:00

"Róża" to film który sprawił, że niemal przestałam oddychać, a moje serce się zatrzymało. Wpatrywałam się w ekran jak zahipnotyzowana a jednocześnie wielokrotnie chciałam odwrócić wzrok. Zamknijcie oczy i przywołajcie w umyśle obraz ogromnego, mazurskiego jeziora z meandrującymi brzegami i licznymi wysepkami. Jest pełnia lata, rok 1945. Słychać świerszcze i brzęczące muchy. Dominują barwy ciemnej zieleni i brązów, przesycone przytłumionymi promieniami słońca. Gęsta trawa szeleści pod zniszczonymi butami, które przemierzyły niemal cały rozdarty wojną kraj. Wokół bezkresne i bezludne zaminowane pola. W pobliżu skacze pies o trzech łapach. W takiej scenerii poznajemy Tadeusza (genialny Marcin Dorociński) poszukującego żony niemieckiego żołnierza, którego śmierci był świadkiem. W końcu odnajduje Różę (równie genialna Agata Kulesza), dzielącą gorzki los Mazurów - mieszkańców ziem, które przed wojną należały do Niemiec, a po wojnie objęte zostały polskimi granicami. Jest to lud po trosze niczyj - nie do końca identyfikujący się z narodem niemieckim, choć też i nie polski, ale bardzo przywiązany do tutejszej ziemi. Dramat tamtejszych kobiet jest niewyobrażalny - w większości bezbronne i samotne na ogromnych gospodarstwach wdowy, są ofiarami okrutnych i brutalnych Rosjan. Widząc bezmiar cierpienia i bezradności których doświadcza Róża, Tadeusz oferuje jej swoją opiekę. I zupełnie niespodziewanie pojawia się między nimi uczucie, o które trudno w tak strasznych czasach. Historia Wojtka Smarzowskiego sączy się głęboko w ludzką duszę i nie wyobrażam sobie, że mogłaby kogokolwiek pozostawić obojętnym. Niesamowita scenografia (Michał Szczerbic) - trochę jak ze snu, w którym wiesz, że za chwilę stanie się coś okropnego. W tle oszczędna i wywołująca dreszcze muzyka (Mikołaj Trzaska), godna samego Komedy. Wczoraj w nocy długo nie mogłam zasnąć, a myślach bezustannie przesuwały się kadry "Róży". Jeśli w taki sposób reaguję na film, oznacza to, że miałam zaszczyt obejrzeć coś naprawdę wybitnego.

"Krucha Jak Lód", "Rzeź"

2012-02-08T12:06:00.004+01:00

Wyobraźcie sobie drobną dziewczynkę, która w wieku niewiele ponad sześciu lat doznała sześćdziesięciu ośmiu złamań, w tym także miednicy, żeber, obojczyka oraz licznych złamań otwartych. Willow - bo tak jej na imię - nie musi upaść, żeby doznać złamania - wystarczy że kichnie, sięgnie po coś na półkę czy też przewróci się z boku na bok podczas snu. Pierwsze złamania w ciele Willow nastąpiły już podczas życia płodowego. Kiedy przyszła na świat, miała siedem gojących się złamań oraz cztery doznane podczas porodu. W pierwszym dniu jej życia podczas próby przewijania pękło jej żebro i przebiło płuco. Klatka piersiowa wypełniła się powietrzem, które przesunęło serce i tchawicę na drugą stronę klatki piersiowej. Willow została z trudem odratowana. Willow jest prześliczna, wybitnie inteligentna, a jej pasją jest wynajdywanie różnych ciekawostek, którymi sypie jak z rękawa. To od Willow dowiadujemy się, że pasikonik ma białą krew, motyl czuje smak tylnymi odnóżami, a gąsienica ma blisko cztery tysiące mięśni. Willow ma rzadką (1 przypadek na około 30 000 urodzeń) i przysparzającą ogromnego cierpienia chorobę: osteogenesis imperfecta, czyli zespół samoistnej łamliwości kości. Życie Willow to niekończący się korowód bólu, rehabilitacji, terapii i operacji, a wszystkie metody, które mają jej pomóc w łagodzeniu konsekwencji choroby, zwiększenia bezpieczeństwa i komfortu życia są niewyobrażalnie kosztowne. Z tego też powodu matka Willow - Charlotte, decyduje się na pozwanie do sądu swojego lekarza prowadzącego, a jednocześnie przyjaciółki, za tak zwane niedobre urodzenie. Sugeruje tym samym, że gdyby wiedziała o chorobie Willow odpowiednio wcześniej, usunęłaby ciążę. Koszty tej decyzji są srogie - wszyscy obracają się przeciwko niej, łącznie z mężem i własnymi córkami. "Krucha Jak Lód" to niezwykle wciągająca historia o cierpieniu, ryzyku, walce i poświęceniu, w którą wpleciono tylko na pozór niepasujące tu przepisy na ciasta, których najważniejszym składnikiem jest serce.

Opinie co do najnowszego filmu Polańskiego "Rzeź" są dramatycznie podzielone. Osobiście należę do entuzjastów tego obrazu. Wysublimowane poczucie humoru Polańskiego sprawia, że śmiejemy się nawet z mlaskania Christopha Waltza kiedy je szarlotkę czy też mruknięcia "I'm fine" Kate Winslet kiedy nachyla się na wiadrem do którego zamierza zwymiotować (szarlotką). Akcja dzieje się nowojorskim mieszkaniu a bohaterami są cztery, bardzo charakterystyczne osoby. Alan, Nancy, Michael i Penelope należą do nowojorskiej elity: sporo zarabiają, interesują się sztuką i na pozór są dobrze ułożonymi ludźmi żyjącymi w udanych małżeństwach. Nic bardziej mylnego - dyskusja, której głównymi punktami zapalnymi są dzieci oraz chomik, obnaża ich najbardziej paskudne strony charakteru. Ich słowne potyczki oraz sposób zachowania są niezwykle śmieszne, choć gdyby się głębiej zastanowić (do czego Polański stara się nas skłonić) - przykre i rozczarowujące. Genialna w swej prostocie fabuła, błyskotliwe dialogi oraz wirtuozeria gry aktorskiej to trzy ważne powody, które powinny Was skłonić do obejrzenia kolejnego arcydzieła Polańskiego.

Blake Style

2012-02-05T20:30:00.001+01:00

Blake Lively, znana głównie jako odtwórczyni głównej roli w serialu Gossip Girl, to postać na którą warto zwrócić uwagę. Według mnie dziewczyna ta wyróżnia się wyjątkowym urokiem i stylem. Za każdym razem kiedy tylko natrafiam na jej zdjęcie, podziwiam sposób, w jaki łączy różne elementy garderoby - te klasyczne i oryginalne. Nie ukrywam, że często zdarza mi się zapożyczać niektóre z jej pomysłów. Przekonajcie się same, czy nie warto się nią zainspirować? :)

Wszystkie powyższe kompozycje pochodzą ze strony polyvore.com, gdzie możecie przestudiować styl innych swoich ulubionych postaci :)

Kot w pustym mieszkaniu

2012-02-02T07:50:00.000+01:00

Umrzeć - tego nie robi się kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.

Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk
także nie ta, co kładła.

Coś się tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa,
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął.
I uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf się zajrzało,
przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie sie szło w jego stronę
jakby sie wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
I żadnych skoków, pisków na początek.

Wisława Szymborska "Kot w pustym mieszkaniu"

"Drive", "Idy Marcowe", "Gun"

2012-01-29T12:07:00.002+01:00

Jeśli ktoś regularnie śledzi portale poświęcone gwiazdom i tematyce filmowej, z pewnością nie umknęło jego uwadze, iż pełno tam Ryana Goslinga. Jest to najwyraźniej bardzo gorący okres w jego życiu – nie tylko pod względem zawodowym, ale i prywatnym – obecnie spotyka się z piękną, ponętną i wymarzoną przez wielu Evą Mendez. W ostatnim czasie miałam niewątpliwą przyjemność obejrzeć trzy filmy z udziałem tego aktora: „Crazy, Stupid, Love”, „Driver” i „Ides of March”. O pierwszym z nich już pisałam, dziś chciałabym omówić dwa kolejne. „Driver” to zdecydowanie jeden z najlepszych filmów, które widziałam w ciągu ostatnich paru tygodni. Sama fabuła być może nie jest porywająca, ale muzyka, zdjęcia w nieco kiczowatej estetyce lat 80. i wspaniała, oszczędna rola Goslinga czyni z obrazu pozycję wyjątkową. Pasją głównego bezimiennego bohatera są samochody. Czymkolwiek by się w życiu nie zajął, jest to związane właśnie z nimi – w dzień pracuje w warsztacie lub jako kaskader występujący w scenach wypadków samochodowych, w nocy natomiast jest genialnie sprawnym szoferem na usługach tych, którzy uciekają z miejsca zbrodni. Jego wypowiedzi są bardzo lakoniczne, jednak szybko przekonujemy się, że jest to człowiek czynu, nie słowa. Ma też podwójną osobowość – potrafi być wrażliwy i pomocny do granic możliwości, by za chwilę własnym butem zmiażdżyć komuś czaszkę i mózg. Opisać tą skomplikowaną postać, to niezwykle trudne zadanie. Trzeba zobaczyć jego gesty i mimikę. Przeanalizować postępowanie i decyzje. Tłem dla tego fascynującego bohatera są ulice LA zalane popołudniowym słońcem i jak już wspomniałam, klimatyczny electro pop. Na koniec warto zaznaczyć również dość zaskakujący fakt, iż reżyserem filmu jest Duńczyk - niejaki Refn, często porównywany przez krytyków do bóstwa Tarantino. Niech to dla Was będzie dodatkową zachętą do obejrzenia tego arcydzieła.

Z pewnością dużo mniejsze wrażenie zrobiły na mnie „Idy Marcowe”. Film reżyserii George'a Clooney'a, który gra w nim również główną rolę, nie zaskakuje niczym szczególnym. Oto trwa kampania wyborcza jednego z senatorów opcji demokratycznej - Mike'a Morrisa (w tej roli Clooney). Senator wraz z sztabem specjalistów mozolnie wypracowuje swój wizerunek oraz stara się o poparcie osób, od których wszystko zależy. Choć bardzo szanuje sugestie swoich doradców i często się do nich stosuje, w kwestiach sprzecznych z jego światopoglądem i zasadami moralnymi nie idzie na kompromis. Budzi tym szacunek i podziw Stephena Myersa (w tej roli Gosling) - młodego, ambitnego i niezwykle utalentowanego rzecznika prasowego, speca od wizerunku i strategii politycznej. Wzmocniony sukcesami i peanami na swoją cześć od kolegów z „branży” staje się zbyt siebie i nieostrożny. Wplątuje się w dwuznaczne sytuacje, które choć są zagrożeniem dla jego kariery, pozwalają jednocześnie odkryć ciemną stronę jego chlebodawcy. I choć wcześniej obiecał sobie tego nie robić, zaczyna brudną grę która ma go doprowadzić na szczyt i jednocześnie osłodzić doznane upokorzenia. Warto wiedzieć, że tytuł filmu jest nawiązaniem do zabójstwa Juliusza Cezara, w którym maczał palce jego przyjaciel Brutus. Tragedia Williama Szekspira była ponoć inspiracją dla Clooney'a, czy porywającą - oceńcie sami! :)

Na koniec chciałabym dodać kilka słów na temat filmu "Gun" reżyserii Curtisa Jamesa Jacksona III znanego również jako 50 Cent. Notatka będzie krótka, ponieważ ten tragiczny film zasługuje najwyżej na trzy zdania. Moje wrażenie jest takie: 50 Centowi zbywało kasy, więc postanowił spełnić swoje aspiracje reżysersko-aktorskie i pokazać się w roli dobrze ubranego gangstera który strzela ze wspaniałej broni i zalicza śliczną, białą blondynkę. Abstrahując już od tego, że być może i pokazał tam prawdziwego siebie, ja po prostu chciałam obejrzeć dobry film - zawiodłam się. Fabuła jest tak boleśnie banalna i przewidywalna, że w połowie marzysz, żeby głowni bohaterowie szybko się wzajemnie pozabijali. Liczyłam chociaż na dobry rap w tle - również nic z tego. Jedyne co zastanawia, dlaczego Val Kilmer, który bądź co bądź jest dobrym aktorem, wplątał się w tą szmirę.

W następnej notce filmowej: porównanie "Dziewczyny z Tatuażem" z jej skandynawską wersją "Millenium: Mężczyźni Którzy Nienawidzą Kobiet". Oczekujcie tej! :)

Pożegnanie

2012-01-24T19:51:00.003+01:00

A kiedy się pożegnać trzeba
I czas mu iść do jego nieba
To niedaleko on wyrusza
Z Tobą zostaje jego dusza.

Żegnaj, nasz kochany, puszysty przyjacielu :(

Cold World

2012-01-16T19:42:00.001+01:00

Choć niedziela w Poznaniu była bardzo chłodna i chwilami nawet śnieżna, po leniwej sobocie spędzonej w łóżku z książkami i filmami, postanowiliśmy wystawić nosy na zewnątrz i udać się na mały spacer. Dzień był cudowny, szczególnie kiedy zza chmur wychodziło słońce. Wygrzewałam się wtedy na nim niczym lemur :D Poniżej kilka ujęć z naszej przemiłej przechadzki :)

Miłego tygodnia! :D

Zdjęcia - któż by inny, jak nie mój utalentowany mąż :D

Zielona Weranda

2012-01-13T21:57:00.003+01:00

Wszystkim tym, u których prognoza pogody zwiastująca spadek temperatury i opady śniegu wywołuje ciarki na plecach, polecam wizytę w Zielonej Werandzie (ul. Paderewskiego 7, pasaż Niebieski). Do tego niezwykle uroczego, przytulnego i zielonego miejsca wybraliśmy się z Wojtkiem na moją imieninową kawkę. Drzwi utworzone z małych, kolorowych szybek prowadzą nas na salę z zielonymi, bejcowanymi stolikami i krzesełkami okrytymi kraciastymi poduchami. Na ladzie stoi kilka rodzajów ciast jeszcze w blaszkach, wyglądających jakby babcia przed chwilą wyjęła je z pieca. Lampiony, przyciszona muzyka i wiele akcentów w stylu vintage sprawiają, że czujemy się tu jak na wakacjach w małym wiejskim domku. Cudowna odskocznia od szarej, miejskiej zimy!

Ponieważ w lokalu nie można robić zdjęć, prezentuję Wam jedną fotografię odnalezioną w internecie. Obecnie Zielona Weranda ma wystrój zimowy - zmienia się on z każdą kolejną porą roku :)

Menu Zielonej Werandy jest niezwykle smakowite i od samego czytania ślinka napływa do ust. W okresie zimowym najbardziej pociągają mnie gorące czekolady (np. piernikowa!) i kawy z dodatkiem alkoholu. W imieniny mój wybór padł na kawę "Zielona Weranda" z lodami, likierem kokosowym, koniakiem i bitą śmietaną. Pyyyycha! :)

W Ciemności

2012-01-12T18:02:00.003+01:00

„W pewnym momencie ten scenariusz zaczął mnie wołać, śnić się. A kiedy historia wchodzi w sny to znaczy, że ukradła duszę” – tak powiedziała Agnieszka Holland o swoim nowym obrazie „W Ciemności”, który obejrzeliśmy wczoraj w kinie. Film ten jest polskim kandydatem do oskarowej nominacji – i nie bez powodu. Zadziwiająca historia, niesamowite zdjęcia, atmosfera wojennego Lwowa i genialny Robert Więckiewicz w roli drobnego złodziejaszka i kanalarza – to wszystko sprawia, że film zaliczam do najlepszych obrazów polskiej kinematografii. Leopold Socha zna lwowskie kanały niczym własną kieszeń. Pewnego dnia, przemierzając tunele w towarzystwie swojego wspólnika Szczepka (porywające i przezabawne dialogi obu panów!) natyka się na grupę Żydów uciekających z likwidowanego miejskiego getta. Socha postanawia ukryć ich w kanałach, za określoną, dzienną stawkę. Oprócz historii ocalenia, jakich znamy już przecież wiele, Holland przedstawia rozmaite charaktery, których dziwaczna zbieranina ulokowała się w małej wnęce lwowskiego kanału. Na pierwszy plan wysuwa się postać, od której wszystko zależy – Socha. Jest to zdecydowanie bohater niezwykły, którego kolejne stopnie przemiany obserwujemy niemal w każdej następującej po sobie scenie. Początkowo nastawiony jedynie na zysk, z czasem angażuje się w walkę o życie swoich podopiecznych, bez kalkulowania, jak wiele ryzykuje. Warto w tym miejscu nadmienić, iż statystycznie wojnę przeżyło więcej Żydów ratowanych bezinteresownie (60-70%), aniżeli tych, którzy za ocalenie płacili (5%). Historia Sochy łączy w sobie te dwa przypadki co sprawia, iż jest on postacią wyjątkową. Metamorfoza jego postawy przyniosła wymierne skutki – grupa Żydów, w tym dwoje małych dzieci, którzy spędzili w kanałach 14 miesięcy, wychodzą prosto w majowy, ciepły blask słońca. Jedna z bohaterek opowieści – Krysia Chiger żyje do dziś i po obejrzeniu filmu uznała, że jest on wierny rzeczywistości. Niech to będzie dla nas jednym z argumentów przemawiających za filmem. Oprócz samej historii walki o przetrwanie, zafascynował mnie sposób realizacji filmu. Duża część scen rozgrywa się w mroku kanałów, gdzie ogromną rolę pełni umiejętnie rzucone światło – na grymas twarzy, na dotyk, na urywek wydarzenia. Scenografia jest absolutnie niesamowita – zarówno lwowskich ulic, getta jak i kanałów. Po obejrzeniu filmu trudno uwierzyć w to, iż w prawdziwym kanale zostało nakręconych zaledwie 20% zdjęć. Specjalne kanały zbudowano na hali i tam powstała reszta obrazu. Interesujący jest również fakt, iż w wielu podziemnych scenach to Więckiewicz oświetlał pozostałych aktorów. Przyznacie iż gra emocjonalnych scen przy zawieszonej na nim latarce z generatorem oraz z ekwipunkiem - ciężką torbą kanalarską oraz płaszczem ważącym 15 kg stanowi dowód na kunszt warsztatu aktorskiego Więckiewicza. Zawsze byłam pełna podziwu dla tego artysty, ale od wczoraj uważam go za aktora naprawdę światowej klasy. Dużo mówi się o tym, że film w "W Ciemności" jest drastyczny. Osobiście nie odniosłam wrażenia, żeby był bardziej brutalny od obrazów o podobnej tematyce (np. Pianista). Jednak biorąc pod uwagę fakt, że przeczytałam już dziesiątki książek oraz obejrzałam wiele dokumentów o holokauście, można uznać że niewiele rzeczy może mnie jeszcze zaszokować. Myślę jednak, że film ten poruszy delikatną strunę w każdym, kto posiada odrobinę wrażliwości. Koniecznie korzystajcie, póki film można zobaczyć na dużym ekranie. Myślę że oglądany w domu może nie zrobić takiego wrażenia, jak powinien. Polecam!

New Staff

2012-01-10T20:31:00.001+01:00

Ponieważ co druga koleżanka pyta mnie co upolowałam na wyprzedażach, postawiłam zamieścić kilka zdjęć moich nowości, w których posiadanie weszłam z szczególną radością. Oto one:

Kolczyki - aniołki, gwiazdki i śnieżynki (Avon), wieże Eiffla (Mohito), naszyjnik (Carry), bransoletka - nie pamiętam! :)

Rękawiczki (House), opaski (Stradivarius)

Spodnie (H&M)

Sweter (Reserved)

Żakiet (Mohito)

Spódniczka (House)

Buty (Pull and Bear)

Spóźnieni Kochankowie

2012-01-09T17:59:00.000+01:00

William Wharton to pisarz, którego przede wszystkim kojarzymy jako autora „Ptaśka”. Muszę przyznać, iż nie należę do fanów tej książki, mimo iż przez wielu jest ona uznawana za pozycję kultową. Jednak lektura „Spóźnionych Kochanków” sprawiła, że zmieniłam zdanie na temat twórczości rzeczonego pisarza. Jack w czasach swojej młodości marzy o tym, by malować. Choć robi wiele, aby ten plan zrealizować, jego życie zaczyna toczyć się zupełnie innym torem, niż zamierzał. Konieczność utrzymania rodziny na godnym poziomie oraz własne ambicje popychają go w rejony kariery, o jakich nigdy nie śnił. Uwięziony w karuzeli awansów, wielkich pieniędzy, luksusu, przeprowadzek i wybitnie trudnych zadań nie zauważa, że traci to, co najważniejsze – osoby, które kocha. Kiedy sytuacja osiąga punkt krytyczny, w wieku blisko pięćdziesięciu lat Jack podejmuje dramatyczną decyzję – zostawia cały swój majątek żonie i zaczyna żyć na ulicach Paryża. Po kilku miesiącach wegetacji na dnie, postanawia się od niego odbić i wrócić do swojej największej pasji – malarstwa. Pewnego dnia, podczas gdy maluje zabytkowy kościół, nieoczekiwanie poznaje Mirabelle – ponad siedemdziesięcioletnią, niewidomą paryżankę. Mirabelle okazuje się być postacią absolutnie niesamowitą. Jest niezrównanie inteligentna, utalentowana i pomimo swojej ułomności funkcjonuje w sposób tak doskonały, iż wzbudza w Jacku nieustanny podziw przemieszany z niedowierzaniem. Jednocześnie gdzieś w głębi Mirabelle czai się mała dziewczynka, która nigdy nie miała możliwości dorosnąć i wciąż na ten moment czeka. Choć Jack początkowo nie bierze tego pod uwagę, dość szybko przyjmuje na siebie rolę jej towarzysza oraz przewodnika w sferze życia, której dotąd nie znała. Ona z kolei również jest jego przewodnikiem, a w zasadzie "oczami" widzącymi świat, którego nigdy nie dostrzegał. Wielu czytelników ocenia opis związku Jacka i Mirabelle jako obsceniczny (to zdecydowanie jedno z najłagodniejszych epitetów jaki miałam okazję przeczytać w różnych wypowiedziach). Przyznam, że opisy pewnych sytuacji budziły we mnie pewien niesmak. Jednak świadomość idei tych wydarzeń, pozwalała je przyjąć takimi, jak je przedstawiono. „Spóźnieni Kochankowie” to opowieść o późnej i krótkiej, dziwnej, lecz niezwykle inspirującej miłości, która pozwala dogłębnie poznać siebie samego oraz osiągnąć niedoścignione dotąd cele. Książka przełamuje też tabu seksualności osób w jesieni życia, co dla wielu może być trudne do przyjęcia. Ja się tego podjęłam i jestem lekturą prawdziwie zachwycona. Pozycja godna polecenia!

Small, sweet charms

2012-01-07T20:27:00.003+01:00

Nigdy nie byłam wielbicielką bransoletek i jeśli jakoweś mam, to leżą one gdzieś pod warstwą moich ukochanych kolczyków i naszyjników. Jednak z uwagi na to, że charmsy atakują mnie zewsząd - wychodzą z telewizji, gazet, portali modowych i rękawów dziewczyn których styl podziwiam, nie mogłam pozostać obojętna na ich urok i kilka dni temu postanowiłam zaopatrzyć się w kilka bransoletek i 16 uroczych zawieszek. Swoją kolekcję zaczynam od klasycznych, srebrnych maluszków, które jak sądzę, łatwo będzie ze sobą skomponować. Kolorowe i bardziej fantazyjne zawieszki zostawiam sobie na później kiedy już uznam, że charmsy to nie jest mój chwilowy kaprys, a element stroju, który przypadnie mi do gustu na stałe.

Wszystkie zaprezentowane powyżej zawieszki możecie zakupić na http://manzuko.com/.

Pozdrawiam!!! :)

Black Swan & The Veteran

2012-01-04T19:39:00.002+01:00

"Black Swan" obejrzałam ze sporym opóźnieniem, ale najważniejsze, że wreszcie do tego doszło. Czy historia zmagań baleriny-schizofreniczki, desperacko poszukującej mrocznej części swojej duszy po to, by się zatracić, a zarazem osiągnąć olśniewającą i wyjątkową perfekcję, jest materiałem na obraz oskarowy? Wygląda na to, że tak. Natalie Portman idealnie wpisała się w wizerunek baleriny – drobna, eteryczna, krucha, z porcelanową, śliczną, ale jednocześnie nostalgiczną twarzyczką. Wspaniale odegrała wrażliwość, nieśmiałą desperację oraz bezwolność, z wolna przeradzającą się w walkę o niezależność i zakazane dotąd doświadczenia. Imponujące są również jej umiejętności taneczne, które osiągają swój punkt kulminacyjny w finałowej scenie „Jeziora Łabędziego”. Cień na to wrażenie kładą jednak plotki, iż najtrudniejsze partie taneczne w filmie wykonała jej dublerka. Film wprowadza nas w fascynujący świat sal treningowych i garderoby jednego z najbardziej prestiżowych nowojorskich teatrów. Pot, łzy, stopy poobcierane do krwi, konkurencja i mordercza walka o perfekcję – oto rzeczywistość delikatnych istot, które na deskach sceny odgrywają swoje role pozornie lekko i bez wysiłku. Wędrujemy również w mroczne zakamarki szalonego umysłu Niny, walczącej o rolę tytułowego łabędzia. Wśród pluszowych misiów i białego tiulu rodzi się postać, która zdrapuje skórę do krwi, wyrywa własne paznokcie i wbija w brzuch kawałki lustra. Nina gubi się w labiryncie swojej wyobraźni, miota się między swoimi dwoma jaźniami i niczym zahipnotyzowana mija w metrze i na korytarzach teatru postać posiadającą jej twarz. W decydujących momentach wypływa jednak na powierzchnię i pracując niejako na bazie własnego obłędu, okazuje się być zjawiskowym, perfekcyjnym uroczym białym, ale również okrutnym czarnym łabędziem.

„The Veteran” to zdecydowanie jeden z najlepszych filmów, jakie oglądałam w ostatnich miesiącach. Ujął mnie niesamowitą postacią głównego bohatera Roberta Millera oraz ukazaniem mrocznej, ale jednocześnie fascynującej strony Londynu. Robert służył w Afganistanie jako żołnierz w elitarnej jednostce spadochronowej. Nie wiemy dokładnie co wydarzyło się podczas jego służby, ale było to coś, co każe mu zaszyć się w londyńskich slumsach, nie pozwala spać i spojrzeć w lustro. Robert nie należy jednak do osób, które mogą pozostać niezauważone zbyt długo. Bardzo szybko zostaje zwerbowany do tajnej jednostki i w dużej mierze wbrew własnej woli angażuje się sprawy, od których chciał uciec jak najdalej. Jego misją staje się tropienie lokalnych gangsterów, podejrzanych o kontakty z terrorystami. Jego informatorem jest Alyana, która intryguje go wybitną inteligencją i orientalną urodą. Poświęcając się swojemu zadaniu bez reszty, Robert odkrywa informacje, których nigdy nie powinien był poznać. Z łowcy staje się zwierzyną. Pozostawiony sam sobie, postanawia wymierzyć sprawiedliwość na własną rękę. Kreacja Tobyego Kebbella – jego pozorna obojętność, nienaturalny spokój, sposób w jaki się porusza i mówi - zrobiła na mnie ogromne wrażenie. W tle tej postaci wspaniała muzyka, podłe zakątki Londynu i leniwy, a zarazem trzymający w napięciu przebieg zdarzeń. Sprawdźcie jak najszybciej!

Varsity!

2012-01-01T23:23:00.000+01:00

Prezent, który dostałam pod choinkę od męża jest spełnieniem moich marzeń! Od dawna chciałam mieć własną baseballówkę, czyli varsity jacket - jak nazywają ją wszelkie modowe portale. Kiedy widzimy taką bluzę od razu na myśl przychodzi nam dość oczywiste połączenie - jeansy i sportowe obuwie. Ostatnio jednak do najbardziej modnych zestawień należy łączenie varsity jacket z sukienką i szpilkami. Pomysł ten wykorzystałam wybierając mój zestaw sylwestrowy :)

A oto inne pomysły, na nietypowe wykorzystanie varsity jacket.

dottbot.wordpress.com

fashion.lovelyish.com

fashionchalet.net

fashionitka.pl

fashionsalade.comlovelypepa

lookbook.nu

modedamour.com

modejunkie.com

neonblush.com

pooohjp.tumblr.com

runawayfromhome.org

shopping.aol.com 1

shopping.aol.com

smudgetikka.wordpress.com

snobka.pl

stylmnstr.com

sweatersjacket.com

szafa.pl

weareyouneak.com

westfashion.net

SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU!!! :)

Co ja pacze?

2011-12-28T21:37:00.005+01:00

Dziś znów chciałabym podzielić się z Wami moimi wrażeniami z kilku obejrzanych filmów.

Pierwszy z nich to "Crazy, Stupid, Love". Jest to lekka i w gruncie rzeczy niczym nie zaskakująca komedia romantyczna. Głównych bohaterów filmu poznajemy w krytycznym punkcie ich długoletniego małżeństwa. Emily (w tej roli Julianne Moore której urodę wielbię od wielu lat) oznajmia mężowi Calowi (Steve Carell) iż zdradziła go z kolegą z pracy i żąda rozwodu. Tłumaczy to kryzysem wieku średniego (główna poszlaka – potajemne oglądanie "Zmierzchu" w kinie). Mąż doznaje potężnego szoku oraz cierpienia, jednak jego sytuacja zmienia się, kiedy podczas „zalewania robala” w jednym z pubów poznaje Jacoba (w tej roli boooooski Ryan Gosling). Dżentelmen ten ma wybitną zdolność uwodzenia kobiet, a co najważniejsze potrafi tę wiedzę przekazać skandalicznie zapuszczonym i zdesperowanym frajerom płci męskiej. Efekt współpracy Jacoba i Cala jest dość łatwy do przewidzenia - Cal staje się masowym wyrywaczem uroczych dam. Równolegle poznajemy młodą aplikantkę prawa Hannah (w tej roli cudowna Emma Stone - mój ideał kobiecego piękna), która w dość komicznych okolicznościach poznaje przystojnego i powalająco uroczego, ale jednak – gnojka, który pewnego deszczowego wieczoru zatańczy z nią finałową scenę z Dirty Dancing i pokaże nieco inne oblicze. Film w założeniu ma przede wszystkim śmieszyć i właściwie pełni tę rolę, choć we wszystkich tych, którzy doznali uczucia zdrady czy zawodu przez bliską osobę, z pewnością poruszy bolesną strunę. Jego największą atrakcją jest zdecydowanie Ryan Gosling - urokiem którym emanuje w swojej kreacji mogłabym się delektować bez końca ;) Godna uwagi jest również rola niezwykle utalentowanego młodzieńca Robbiego (Jonah Bobo), który zarówno śmieszy, jak i wzbudza podziw swoją rolą niezwykle dojrzałego jak na swój wiek nastolatka. Podsumowując - film idealny dla takich miłosnych cyników jak ja :)

Kiedy oglądamy „Celda 211”, nie sposób uniknąć porównań z „Prorokiem”. Obydwa filmy należą do kina europejskiego - odpowiednio hiszpańskiego i francuskiego oraz opowiadają o przetrwaniu w więziennej rzeczywistości. Jeśli już widzieliście „Proroka”, „Celda 211” prawdopodobnie Was rozczaruje. Juan (Alberto Ammann) - szczęśliwy mąż i wkrótce również ojciec, dostaje posadę na stanowisku strażnika w więzieniu. Juan pojawia się w pracy z jednodniowym wyprzedzeniem, aby rozeznać się w obowiązkach i zrobić dobre wrażenie. Przewrotny los sprawia, iż nagle znajduje się w centrum więziennego buntu. Z uwagi na dramatyczne okoliczności, główny bohater postanawia pozostać wiernym zasadzie „Kiedy wejdziesz między wrony, musisz krakać tak jak one” i podejmuje niebezpieczną grę, która wciąga go bardziej niż mógł kiedykolwiek przypuszczać. Pomysł na fabułę jest wprawdzie intrygujący, jednak moim zdaniem niedostatecznie wykorzystano jego potencjał. Pewne sytuacje i dialogi nie są wiarygodne, co intuicyjnie wyczuwa nawet osoba, która nigdy nie miała styczności z zakładem karnym. Choć scenariusz zdecydowanie wyróżnia postać głównego bohatera - Juana, to na pierwszy plan wysuwa się kreacja Malamadre (Luis Tosar) jako honorowego bandziora. Mimo kilku minusów polecam ten film, ponieważ kinematografia hiszpańska zawsze jest interesującą alternatywą dla nieustannie atakujących nas amerykańskich produkcji. Warto podkreślić, iż obraz ten zdobył aż 8 statuetek w tym przyznaną w Madrycie przez Hiszpańską Akademię Filmową nagrodę Goya - hiszpański odpowiednik Oscarów.

Jedną z moich złotych zasad kinomana jest to, iż nie chodzę do kina na polskie komedie romantyczne. Większość z Was zapewne wie, dlaczego. O „Listach do M” zasłyszałam jednak bardzo dużo pozytywnych opinii, zatem uznałam, iż obejrzenie tego filmu w przedświąteczny tydzień może być dobrym pomysłem. Muszę przyznać, że tak zgrabnie skonstruowanej, lekkiej, zabawnej i sympatycznej polskiej produkcji nie widziałam już dawno. Zdjęcia są wspaniałe – Warszawa otulona śniegiem i świątecznym światełkami przypomina Nowy York. Postacie są wiarygodne i bezpretensjonalne. Moimi zdecydowanymi faworytami jest Doris (Roma Gąsiorowska) – kocham jej troszkę dziecinny sposób mówienia i uroczą delikatność oraz Kostek (Jakub Jankiewicz) który podbił moje serce koszulą w kratę i kapciami oraz cennymi informacjami typu: „Czy wiesz, że trzysta procent ludzi poznaje się przez internet?”. Film wprawdzie epatuje dość banalnym przesłaniem – nie ma nic cenniejszego niż posiadanie u swego boku bliskich nam osób, lecz prawdę mówiąc, niczego więcej nie żądam, decydując się na oglądanie tego typu produkcji. Prawdopodobnie powoli zaczynacie odczuwać, że „Listy do M” są nieco przereklamowane, ale wierzcie mi – jeśli dacie im szansę, prawdopodobnie czeka Was miłe rozczarowanie.

Choć określenie mnie mianem wielbiciela muzyki rockowej lat 70 byłoby sporym nadużyciem, czasem zdarza mi się sięgnąć po twórczość artystów z tamtego okresu i z fascynacją poznawać burzliwe dzieje ich kariery. „The Runaways – Prawdziwa Historia” to opowieść o pierwszym żeńskim, rockowym bandzie którego gwiazda równie szybko rozbłysła, co spadła. Joan Jett (w tej roli Kristen Steward) marzy o stworzeniu czegoś, czego amerykańska scena muzyczna jeszcze nie widziała – kapelę rockową, w której będą grać i śpiewać wyłącznie dziewczyny. Szczęśliwym zrządzeniem losu ma okazję podzielić się swoim planami z Kimem Fowleyem (Michael Shannon) – genialnym kreatorem najsłynniejszych rockowych sław. Kim widząc w dziewczynie potencjał tworzy zespół, w którym na pierwszy plan wypycha Cherie Currie (Dakota Fanning). Charyzmatyczny i fenomenalnie fachowy opiekun dziewczyn zmusza je do ciężkiej pracy twórczej, otwierając w zamian drzwi do wymarzonej kariery. Kolejne wydarzenia nabierają zawrotnego tempa, ale sława oprócz blasków, okazuje się mieć również cienie, czego nie każda z dziewczyn potrafi udźwignąć. Film wyróżnia się przede wszystkim rewelacyjną scenografią wierną okresowi lat 70, charakteryzacją (porównajcie zdjęcia aktorek z prawdziwymi postaciami!) i sennym, troszkę ćpuńskim klimatem. Moim zdecydowanie ulubionym bohaterem jest Kim - za jego szalone stylizacje, bezpardonowe poczucie humoru i genialne teorie na zdobycie sławy. Wspaniale wypada też Kristen Steward. Aktorka znana głównie z powszechnie krytykowanej głównej roli w Zmierzchu, tutaj zamienia się w drapieżną, zbuntowaną artystkę, która pije wódkę z zielonej sikawki w kształcie pistoletu, instruuje koleżankę jak osiągnąć orgazm pod prysznicem oraz nie stroni od narkotyków i pocałunków z koleżankami. I do tego jest piekielnie zdolna. Warto zobaczyć ten film, choćby po to by wyrwać tę utalentowaną dziewczynę ze stereotypu, w którym utkwiła grając znienawidzoną przez wielu Bellę. Oglądając film doceńcie również to, że wszystkie utwory zespołu wykonywane są przez aktorki!

"Source Code" to fenomenalny film, wykorzystujący motyw powrotu do przeszłości w innowacyjnej formie i oparty na zastosowaniu kodu źródłowego funkcjonującego w informatyce. Colter Stevens (w tej roli superprzystojny Jake Gyllenhaal) wypełnia pozornie niewykonalną misję – na osiem minut wciela się we wspomnienia osoby, która zginęła w zamachu bombowym na pociąg jadący do Chicago. Owe osiem minut będzie musiał przeżywać dopóty, dopóki nie zdemaskuje zamachowca, zapobiegając tym samym kolejnym zamachom. Jednocześnie dowiaduje się, że choć ratuje życie innym, przeznaczenie jego samego jest tragiczne. Niezależnie od tego udowadnia jak wiele można zrobić przez osiem minut i jak na wiele różnych sposobów można je przeżyć ten ułamek w skali życia człowieka. Film skłania do refleksji o tym czym jest rzeczywistość i czy to, co nas otacza faktycznie jest realne, czy tylko wykreowane przez nasze umysły. Wspaniały, genialny film - polecam!

Skoro jesteśmy już przy temacie filmowym, przypominam Wam, że już od 1 stycznia Orange rusza z najnowszą promocją, której opis znajdziecie tutaj. Ta promocja skłania mnie do podjęcia postanowienia, aby w nadchodzącym roku niemal każde środowe popołudnie spędzać w Multikinie! :) Filmy, które są na szczycie mojej listy do obejrzenia to "Dziennik Zakrapiany Rumem" i "Dziewczyna z Tatuażem". Pozdrawiam wszystkich kinomanów! :)

Świątecznie :)

2011-12-25T12:24:00.000+01:00

Tak w telegraficznym skrócie wyglądało świąteczne dekorowanie naszego mieszkania :) Wszystko zaczęło się od szycia serduszek które znalazły swoje miejsce na jemiole wiszącej pod sufitem w korytarzu (żeby można było bezkarnie pocałować i uściskać każdego wchodzącego gościa :D) Od kiedy mieszkamy razem, zawsze kupujemy prawdziwą choinkę. Tak się stało i tym razem. Kiedy już minie świąteczno-sylwestrowy czas, drzewko z pewnością będzie dalej rosło w jakimś miłym zakątku nad Wartą :) Choinkę tradycyjnie ozdabiamy skromnie, uznając że prostota jest najbardziej urokliwa. Jak widać na zdjęciach, nie tylko my jesteśmy fanami naszego drzewka :)

Życzymy Wam żebyście spędzili trwające święta w sposób, który przyniesie Wam najwięcej zadowolenia i wypoczynku. I spełnienia planów w nadchodzącym roku. Uściski! :)

Obejrzałam, Przeczytałam

2011-12-14T20:29:00.004+01:00

Wielu czytelników Paulo Coelho utrzymuje, że jest on pisarzem wybitnym. Mówi się, iż jego książki są pełne niezwykle głębokich życiowych refleksji i prawd, przemyconych za pomocą genialnych alegorii, a ich lektura potrafi odmienić życie odbiorcy. Będąc oddanym miłośnikiem książek uznałam, iż nie mogę zignorować dzieł rzeczonego autora i sięgnęłam po „Pielgrzyma”, który wywarł na mnie umiarkowane wrażenie. Dałam jednak Coelho jeszcze jedną szansę i przeczytałam „Weronika postanawia umrzeć”. Jest to lektura dość intrygująca, aczkolwiek moim zdaniem zbyt wydumana. Historia Weroniki, która nie wiedzieć czemu popada w zabójczą melancholię i w związku z tym decyduje się otruć, wydaje się niespójna, raczej banalna i trochę… głupia. Nie intryguje również w sposób szczególny rys charakterologiczny osób mniej lub bardziej chorych psychicznie osadzonych w Villette. W ich jakże dogłębnej konkluzji, iż prawdopodobnie są bardziej normalni od tych, którzy żyją na zewnątrz (tamci tylko udają normalnych), podczas gdy sami nie potrafią, tudzież nie chcą stawić czoła codziennym wyzwaniom i stać się osobami niezależnymi, nie dostrzegam żadnego przebłysku geniuszu. Nie widzę również głębszego sensu w większości wydarzeń mających miejsce w Villette (odnalezienie siebie wyniku sesji hmm... autoerotyzmu przy fortepianie w obecności drugiego wariata?!), a ostateczna puenta książki „Doceniaj każdy dzień, gdyż nie wiesz, czy to nie Twój ostatni” była już wałkowana niezliczoną ilość razy.

Po lekturze „Weroniki…” postanowiłam obejrzeć jej ekranizację. Film dostosowano do amerykańskich standardów, akcję przeniesiono do Nowego Yorku, ale zachowano ogólne założenia fabuły. Być może to estetyka amerykańskiego kina sprawiła, że film oglądało mi się milej, niż czytało książkę. Zaryzykuję nawet stwierdzenie, iż kilka scen prawdziwie mnie poruszyło. Udana scenografia i muzyka, trafnie dobrani aktorzy oraz zgrabnie obcięte niektóre szczegóły wersji pisanej sprawiają, iż obraz wart jest polecenia.

Drugą ekranizacją książki którą ostatnio obejrzałam jest „One Day”. O moich wrażeniach z lektury już pisałam, teraz kolej na film. Specyfika konstrukcji książki (tylko jedno spotkanie każdego roku na przestrzeni 20 lat, lecz niezwykle brzemienne w skutki) wymusiła na scenarzyście obcięcie kilku ważnych wątków i sytuacji, których osobom które poznały już treść książki może brakować. Oceniając film z tej perspektywy można uznać, iż relacje Emmy i Dexa przedstawiono zbyt pobieżnie, nie oddano w pełni wyjątkowości ewolucji ich związku i finalnie tak do końca nie wiadomo, co stanowiło przeszkodę w drodze do ich szczęścia. To, czego mi osobiście szczególnie zabrakło, to pokazanie cudownego poczucia humoru Emmy, którego książka była pełna. Zdecydowane plusy obrazu to wybór głównych bohaterów oraz ich charakteryzacja, która świetnie oddaje upływ czasu. Miło było również zobaczyć kilka scen nakręconych w Edynburgu, w którym mieszkałam kilka miesięcy :)

Kolejny film który obejrzałam i chciałabym Wam polecić, jest „In Time”. Pomysł na scenariusz jest niezwykły. Ukazano przyszłość, w której ludzie zaprogramowani są tak, aby żyć do 25 roku życia. Od tego momentu mogą umrzeć w każdej chwili, jeśli nie zarobią wystarczającej ilości czasu. Dniówka nie jest wypłacana w postaci pieniędzy, a w postaci minut, godzin i dni, za które ludzie muszą dokonywać wszelkich transakcji – kupować chleb, płacić za przejazd autobusem, czy też uregulować rachunek za prąd. W efekcie ludzie najbiedniejsi zasiedlają getta, gdzie toczą nieustanną walkę o każdą minutę życia. Są również inne strefy czasowe, gdzie „czasowi krezusi” mają do dyspozycji całe dekady. Wszystko to reguluje precyzyjnie opracowany system, który jest niemal niemożliwy do złamania. Wizja takiej rzeczywistości jest niezwykła i uderzająco dosłownie traktuje przysłowie „Czas to pieniądz”. I chociaż po kilkudziesięciu minutach film zaczyna być trochę niespójny i brakuje w nim wciągającej akcji, to warto go zobaczyć dla samego, wstrząsającego obrazu ulotnej ludzkiej egzystencji. Dodatkową atrakcją dla kobiet będzie uroczy Justin Timberlake któremu przypadła w udziale główna rola, zaś panowie z pewnością z chęcią popatrzą na magnetycznie piękne Olivię Wilde i Amandę Seyfried :)

Chciałabym podzielić się z Wami wrażeniami z jeszcze jednego filmu, który obejrzałam w kinie zaledwie wczoraj. „Szpieg/Tinker, Tailor, Soldier, Spy” to adaptacja powieści Johna le Carré, której dotąd nie miałam okazji przeczytać. Zanim wybrałam się na film, przejrzałam niezliczenie wiele fatalnych opinii na jego temat. Widzowie ocenili go jako niewyobrażalnie nudny. Zupełnie nie zgadzam się z tą opinią! W filmie pierwsze skrzypce gra niezwykła atmosfera. Anglia lat 70. Deszczowe i zasnute mgłą ulice, wiktoriańskie kamienice oraz cieniste wnętrza z masywnymi meblami, wielkimi i zakurzonymi biurkami zarzuconymi książkami oraz aksamitne kotary. Wspaniała muzyka i doskonale podkreślone dźwięki: skrzypienie desek podłogowych, cmoknięcie warg na ustniku papierosa, skrzypienie skórzanych sof i stukanie deszczu o parapet okna. Oszczędne i ostrożne dialogi. Każde zdanie które pada jest przemyślane, ponieważ zawsze ma jakieś konsekwencje. Angielscy dżentelmeni w świetnie skrojonych garniturach i długich prochowcach mówiący powalającym londyńskim akcentem. Obraz ten, pokazany jakby w jakości analogowej, jest oprawą dla historii o podwójnym sowieckim agencie, który wniknął w najwyższe i ściśle tajne struktury angielskiego wywiadu. Film ten jest absolutnym majstersztykiem leniwego wprowadzania w atmosferę, która hipnotyzuje. Oczywiście nigdy nie widziałam brytyjskiego wywiadu przy pracy, lecz sądzę że właśnie tak może ona wyglądać – cicho, powolnie i ostrożnie. I szczerze żal mi ignorantów którzy spali na „Szpiegach”, ponieważ prawdopodobnie kupili bilet z nadzieją na kolejny mierny film akcji w stylu Bonda (nie umniejszając oczywiście pierwszym częściom tego klasyka!)

Na koniec dwie książki które przeczytałam, i które serdecznie chciałabym Wam polecić. Pierwsza z nich, zatytułowana „Wszystkie jesteście niewierne”, jak sama nazwa wskazuje opowiada o kobietach żyjących w kulturze islamskiej. Okoliczności życia głównej bohaterki – Zoji – są szczególnie dramatyczne. Dorasta ona podczas okupacji sowieckiej w Afganistanie, później przychodzi zmierzyć jej się z absurdalną rzeczywistością stworzoną przez Talibów. Biorąc przykład z zaangażowanych społecznie rodziców, Zoja wstępuje do kobiecej organizacji RAW-y i na wszelkie możliwe sposoby próbuje udzielić pomocy swoim udręczonym rodakom. Choć przeczytałam już niezliczone ilości książek o Afgankach, przedstawione tu wydarzenia oraz zasady, wedle których żyją tu kobiety po raz kolejny mnie zszokowały. Przykład: podczas rządów Talibów kobieta nie mogła pójść do lekarza mężczyzny. Uważano, że lepsza jest jej śmierć, niż obnażenie się i kontakt fizyczny z obcym mężczyzną. Ponieważ w Afganistanie kobiet nie wysyłano do szkoły, lekarek tam prawie nie było. Dla kobiet wyznaczano osobne szpitale (znikomy procent wszystkich nielicznych zresztą placówek) często na obrzeżach miasta, do których nie sposób było dotrzeć. W efekcie śmiertelność kobiet była szokująco wysoka – nie tylko z powodu ran odniesionych w czasie konfliktów zbrojnych, ale również w wyniku porodów oraz łagodnych chorób, które bez problemu można wyleczyć. W szpitalach dla kobiet lekarki pracowały niemal bez przerwy, a placówki nie były zaopatrywane w podstawowe leki. Cięcia cesarskie oraz inne operacje i zabiegi często odbywały się zatem bez narkozy i innych środków wspomagających. „Wszystkie jesteście niewierne” to wstrząsający dokument, który powinni przeczytać wszyscy, szczególnie wieczni malkontenci narzekający na wczesne wstawanie do pracy i konieczność zapłacenia rachunków. Ta książka pozwoli Wam docenić rzeczywistość, w której żyjemy.

Dziś skończyłam czytać pierwszą część sagi „Cukiernia pod Amorem”. Jest to niezwykle fascynująca lektura o dziejach kilku klanów, połączonych ze sobą różnymi koligacjami. Historie poszczególnych postaci reprezentujących rozmaite statusy społeczne i epoki, zgrabnie się przeplatają, tworząc w zamyśle spójną i pasjonującą kronikę dziejów wielu pokoleń. Z wypiekami na twarzy zagłębiałam się w arcyciekawe koleje losu rodzin szlacheckich, chłopskich oraz tych zupełnie współczesnych. Ogromnym atutem książki jest narracja – lekka, dowcipno-ironiczna i sprawiająca, iż zapomina się o całym świecie! Obraz starych dworów szlacheckich i charakterystyka postaci przemawiały do mojej wyobraźni tak silnie, że za każdym razem kiedy sięgałam po książkę odbywałam ekscytującą podróż w czasie. Druga część sagi już czeka w kolejce i wręcz nie mogę się doczekać, kiedy dostanę ją w swoje ręce! Gorąco polecam! :)

Festiwal Sztuki i Przedmiotów Artystycznych w Poznaniu

2011-12-13T22:47:00.001+01:00

Jednym z moich rytuałów przedświątecznych jest wizyta na Festiwalu Sztuki i Przedmiotów Artystycznych na poznańskich targach. W ubiegłą niedzielę już po raz kolejny wzięłam udział w tym niezwykle interesującym wydarzeniu. Różnorodność i piękno wystawianych tu przedmiotów sprawiało, że krążyłam między stoiskami jak zaczarowana i z podziwem oglądałam niemal każde małe cudeńko. Podczas mojej wędrówki zrobiłam oczywiście kilka zdjęć które prezentuję Wam poniżej :) Pozdrawiam cieplutko! :)

Breaking Dawn Pt. 1

2011-12-06T22:33:00.001+01:00

Jako zdeklarowana wielbicielka serii książek Sagi Zmierzch i trochę mniejsza entuzjastka ich ekranizacji, z niecierpliwością czekałam na Breaking Dawn Pt. 1 - film oparty na pierwszej połowie czwartej części cyklu. Od rzeczonego obrazu miałam spore oczekiwania - scenarzysta i reżyser dysponowali w końcu dość ciekawym materiałem na fabułę, wystarczyło go zręcznie skrócić i efektownie pokazać. Sam reżyser również nie jest świeżakiem - ma już na koncie kilka interesujących filmów, które przydały mu szacunku w branży. Niestety, (piszę to przykrością) film mnie trochę rozczarował. Po pierwsze, mam nieodparte wrażenie, że paradoksalnie dzieje się wiele, a zarazem nic. Następuje seria niezwykle ważnych dla Belli i Edwarda przeżyć - jest ślub, podróż poślubna, pierwsze miłosne uniesienia, ciąża, śmierć i przemiana. Jednak potencjał tych wydarzeń nie został w pełni wykorzystany. Ślub jest piękny, aczkolwiek nieco mdły, a jego najmocniejszą stroną jest wystrój ogrodu, suknia Belli i weselne przemowy. Podobnie podróż poślubna - zarówno sceneria Esme Island, jak i sam dom jest niczym spełnienie marzeń, jednak wydarzenia jakie mają tam miejsce nie porywają - łącznie ze scenami seksu, które są niemiłosiernie ugrzecznione z powodu ograniczenia wiekowego. Nieco bardziej interesujący jest wątek ciąży Belli. Muszę przyznać, iż widok wychudzonej i wyczerpanej Belli jest naprawdę poruszający. Sam poród - pozbawiony najbardziej drastycznych scen, które jak wiadomo uprzednio nakręcono (tu znów ograniczenie wiekowe) nie poraża jak powinien. A stanowi on naprawdę jeden z najmocniejszych motywów w całej Sadze. Rozczarowuje również kreacja Edwarda - tak jak jego pełne rezerwy i samokontroli zachowanie jest usprawiedliwione w poprzednich częściach, tak tutaj - przy ogromie tragedii jaka przecież ma miejsce - powinien według mnie okazać większą rozpacz. Nie widzę niestety jego cierpienia - Edward jest bardziej bezbarwny niż kiedykolwiek. Nieco lepiej wypada Bella, jednak jest to moim zdaniem duża zasługa charakteryzacji i tego, iż znajduje się ona w centrum najbardziej dramatycznych wydarzeń. Charakteryzacja pozostałych bohaterów - wampirów razi sztucznością, a sami aktorzy - co widać bardzo wyraźnie - prawdopodobnie chcieliby jak najszybciej zakończyć swój udział w zmierzchowym przedsięwzięciu. Wilki są bardziej realistyczne niż kiedykolwiek, jednak ich rozmowy mentalne - jak to ktoś niezwykle trafnie określił - do złudzenia przypominają konwersacje Power Rangers :) Skupmy się teraz na plusach bo i tych jest wiele. Mocną stroną filmu jest kilka naprawdę dobrze zrobionych scen. Bardzo podoba mi się retrospekcja Edwarda w stylu retro - stare kino, charakterystycznie ubrani dżentelmeni i damy oraz Edward jako wampir w stanie czynnym ;) Rewelacyjny jest także przedślubny sen Belli - śnieżna biel i krew stanowi tutaj fantastyczną kombinację. Doskonale rozwiązano również kwestię wpojenia. Jak pokazać, że dorosły facet zakochuje się w noworodku bez skojarzenia go ze zboczeńcem? Dokonano tego przez przywołanie słów Jacoba kiedy wyjaśniał Belli na czym polega "inprint" oraz ukazanie jego wizji Renesmee w przyszłości. Olśniewająca scena! Ostatnim mocnym punktem filmu jest przemiana Belli (mam tu na myśli zmiany cielesne, ponieważ podróż do jej wnętrza w stylu bajki "Było sobie życie" kompletnie mnie nie przekonuje) oraz jej retrospekcja wszystkich najważniejszych wydarzeń związanych z Edwardem. Wzrusza wszystkich stałych widzów Zmierzchu! :)

Podsumowując, film polecam głównie tym, którzy czytali całą Sagę, dogłębnie znają historię i patrzą na nią przez właściwy pryzmat oraz z odpowiednim dystansem. Bezsensowne są dywagacje na temat możliwości spłodzenia dziecka przez Edwarda czy też dyskutowanie kwestii feministycznych w kontekście zachowania Belli. Pamiętajmy że to historia fantastyczna i nadmierne koncentrowanie się na prawdopodobieństwie i znaczeniu przedstawionych tu faktów jest bezcelowe. Przecież to tylko rozrywka, zatem nie dorabiajmy do tego wielkich teorii :) Niezależnie od opisanych wyżej wrażeń, kierowana romantycznym sentymentem do historii Belli i Edwarda oraz postaci tego ostatniego, nadal pozostaję wiernym sympatykiem Sagi i zapewne jeszcze nie raz obejrzę całą serię :)

Northern Lights

2011-12-04T20:38:00.002+01:00

Wprawdzie nie przepadam za świętami Bożego Narodzenia, jednak pod presją otoczenia zdarza mi się poddać magicznej atmosferze i dokonać jednej z tradycyjnych czynności związanej z Gwiazdką, czyli udekorować mieszkanie. Zauważyłam że wielu młodych ludzi rezygnuje z tradycyjnych świątecznych ozdób pełnych koloru i przepychu, na rzecz pięknych w swej prostocie dekoracji zainspirowanych stylem skandynawskim. Tzw. wzory norweskie towarzyszą nam zresztą nie tylko w domu, ale również pojawiają się na ubraniach - to obecnie niezwykle modny element. Proste i raczej utrzymane w stonowanych barwach desenie skandynawskie chociaż kojarzą się nam z mroźnymi i śnieżnymi krainami, paradoksalnie wydają nam się jednocześnie ciepłe i przytulne.

Poniżej przedstawiam Wam kilka moich skandynawskich inspiracji wraz z podaniem źródeł w których je odnalazłam. Polecam Wam zajrzeć na te strony! :) Mam nadzieję że wybrane przeze mnie pomysły przypadną Wam do gustu i będą pomocne podczas wyczarowywania świątecznej atmosfery we własnym domu oraz przygotowywania garderoby na chłodne, grudniowe dni :)

Podczas przeglądania inspiracji na dzisiejszy post, natrafiłam na dwa bardzo interesujące blogi poświęcone stylizacji wnętrz. Dodaję je do swoich ulubionych i wszystkich zainteresowanych zachęcam do ich sprawdzenia: http://www.katyelliott.com/blog/ oraz http://prywatnymikrokosmos.blogspot.com/.

Gorąco pozdrawiam i życzę miłego tygodnia! :)

homeklondike.com


adesignforwife.wordpress.com


adesignforwife.wordpress.com

allaboutyou.com

annsnovemberrose.blogspot.com


annsnovemberrose.blogspot.com

artlife.typepad.com

bearseatberries.com

katyelliott.com

countryheart.co.uk

dekodom.pl

dekoria.pl

denbeecountrycrafts.co.uk

designformankind.com

ebay.co.uk

elledecor.com

ellehermansen.blogspot.com

eukicks.com

flickr.com

folksy.com

fussfreeflavours.com

glamoursleuth.com

hearthandmadeuk.blogspot.com

heavensends.com

homecookinginmontana.blogspot.com

homeklondike.com

houseandhome.com

httplittlecottonrabbits.typepad.co.uk

katyelliott.com

lifeonorchardroad.com

littlecottonrabbits.typepad.co.uk

littlestuff.co.uk

lula.pl

marks&spencer

marque.blogspot.com

melhotornot.com

muratordom.pl

nordicneedle.com

oaxacaborn.wordpress.com

priceinspector.co.uk

priceprobe.co.uk

ravenhill.typepad.com

samanthaluck.com

sew-it-pretty.blogspot.com

sheerluxe.com

skimbacohome.com

spreadshirt.pl

stylio.pl

swedishinteriors.blogspot.com

tastefoodblog.com

theeclecticpearl.co.uk

thegoodwebguide.co.uk

themarionhousebook.com

urbandebris.typepad.com

waltzingmouse.blogspot.com

weheartit.com

wesparkleandspin.blogspot.com

Czyżby króliczki też czekały na święta? :)

Old & Beatiful

2011-11-29T19:12:00.001+01:00

Pomimo tego, iż ubiegła niedziela była chłodna i wietrzna, postanowiliśmy skorzystać z kilku wolnych godzin i wybrać się na krótki spacer po Starym Mieście. Oboje jesteśmy entuzjastami zabytkowej architektury miejskiej i od dawna marzymy, aby kiedyś zamieszkać w dużym, przestronnym mieszkaniu umiejscowionym w starej kamienicy. Budynki te uwielbiamy za ich majestatyczne sylwetki, ozdobne detale i rzeźby oraz za niepowtarzalny charakter. Zapraszam Was na krótką wędrówkę po starym Poznaniu i zachęcam, aby przyjaźni z tą częścią miasta nie ograniczać jedynie do nocnych wypadów do barów i klubów! :)

One Day / MPK czyli Miejskie Podróże Książkowe

2011-11-26T18:33:00.002+01:00

"Przeżywaj każdy dzień, jakby to był ostatni dzień Twojego życia" - to często używany frazes, ale kto ma na to energię? A jeśli akurat pada albo złapało się przeziębienie? To nie jest zbyt praktyczne. Znacznie lepiej próbować być dobrym, odważnym i przebojowym, tak, żeby coś po Tobie zostało. Nie trzeba od razu zmieniać świata, tylko ten kawałek wokół siebie. Wyjść do świata ze swoją pasją i maszyną do pisania oraz ciężko pracować nad... czymś. Ulepszać ludzkie życie poprzez sztukę. Szanować przyjaciół, pozostać wiernym swoim przekonaniom, żyć z pasją, pełnią życia, dobrze. Doświadczać nowych rzeczy. Kochać i być kochaną, jeśli to tylko możliwe.

Do takich (bardzo trafnych zresztą) wniosków dochodzi Emma Morley, idąc ulicami Edynburga i rozważając, jak przeżyć swoje dorosłe życie, u progu którego stoi. Emma - bohaterka książki Davida Nichollsa pt. One Day - jako świeżo upieczona absolwentka szkockiej uczelni wyższej, spędza jedną noc i jeden dzień ze swoim kolegą Dexem. Pozornie przelotna znajomość przeradza się w dość dziwaczną przyjaźń, której losy obserwujemy przez kolejne 20 lat, w migawkach odległych od siebie o jeden rok. Zawsze jest to 15 lipca - dzień św. Swithina. Unikając zdradzania Wam fabuły książki, którą właśnie przeczytałam, opowiem jedynie o swoich wrażeniach. Przede wszystkim czytając książkę zaczyna prześladować nas myśl, że wszelkie scenariusze jakie układamy sobie na własne życie prawdopodobnie się nie spełnią. Mogą istnieć wszelkie przesłanki że tak właśnie będzie, ale mnogość wydarzeń które będą miały miejsce oraz ludzie, których spotkamy prawdopodobnie zweryfikują nasze plany. Stanie się tak także z innego powodu: z roku na rok zmieni się nasz charakter i światopogląd i pewnego dnia spojrzawszy wstecz uznamy, że nie tylko nie realizujemy swoich wielkich życiowych planów, ale prawdopodobnie bardzo się one zmieniły. Czas upływa, a my szukamy drogi do spełnienia. Najczęściej rozpaczliwie nieskutecznie i codziennie uznajemy, że czegoś nam brak.

Książka przypomniała mi o tym, czym tak naprawdę powinnam kierować się na co dzień: cieszmy się tym co mamy i co jest dla nas cenne, dbajmy o to i nie traćmy tego z oczu. Ale jednocześnie realizujmy zamierzenia, nawet jeśli wydają się nierealne. Może to i banał, ale pytanie, ilu z nas stosuje te wartościowe zalecenia?

Warto dodać, że obecnie w kinach można obejrzeć ekranizację książki. Jak zawsze z przyjemnością obejrzę film, aby skonfrontować moją wizję historii z pomysłem reżysera.

Jeśli już jesteśmy przy temacie książek, chciałabym zwrócić Waszą uwagę na rewelacyjną moim zdaniem akcję Fundacji Bookarest, portalu lubimyczytać.pl oraz poznańskiego MPK pod nazwą MPK = Miejskie Podróże Książkowe. Obliczono, iż statystyczny Polak spędza w komunikacji miejskiej około 20 minut dziennie. Gdyby wykorzystał ten czas na czytanie, przeczytałby około 10 książek rocznie. Szczegółowe informacje na temat akcji znajdziecie tutaj. Od siebie może jedynie dodam, iż nie czytam w tramwajach z powodu choroby lokomocyjnej, jednak zawsze owocnie wykorzystuję czas podróży słuchając ulubionych płyt. Nie przeszkadza mi to jednak czytać około 3 książek miesięcznie :) Myślę że wynik 36 książek rocznie na każdego z nas, znacznie poprawiłby bardzo kiepskie polskie statystyki :)

New Stuff

2011-11-11T13:36:00.002+01:00

Ilekroć robię zakupy w sieci łapię się na tym, że mój wybór z reguły pada na rzeczy z Atmosphere/Primark.

Niech mi ktoś powie - kiedy ten przybytek damskiej rozkoszy będzie w Poznaniu!? :(((

The Help

2011-11-10T10:10:00.002+01:00

Lata 60 w stanie Mississippi. Oficjalnie niewolnictwo już nie występuje, ale kolorowi wciąż tworzą najuboższą i najbardziej upodloną warstwę amerykańskiego społeczeństwa. Panuje wszechobecna i silnie zakorzeniona segregacja rasowa. Czarnoskóre dziewczynki w wieku 13 lat opuszczają szkołę i zostają służącymi obarczonymi całym zakresem obowiązków domowych - od czyszczenia toalet, po wychowywanie dzieci. Te ostatnie są do służących przywiązane bardziej, aniżeli do własnych matek, które pochłania organizacja bankietów i fikcyjnych akcji dobroczynnych. Jednak nie wszyscy biali w pełni akceptują taki stan rzeczy. Jedna z nich, młoda dziennikarka Skeeter postanawia napisać książkę opartą na wspomnieniach czarnoskórych służących. Cel - przedstawienie sytuacji kolorowych z ich perspektywy i ukazanie brutalnej prawdy o skali zakłamania pań z bogatych, chrześcijańskich domów. Książka powstaje w atmosferze pewnej nieufności i zagrożenia, ale jednocześnie rodzą się w tym czasie więzi, których nikt się nie spodziewał.

Nie należę do osób przesadnie wrażliwych, ale przyznam że kilka scen wycisnęło ze mnie łzy. Jednocześnie przy innych śmiałam się do rozpuku. Temat segregacji rasowej zawsze był mi szczególnie bliski, zatem te dwie i pół godziny spędzone na sali kinowej były dla mnie pełne emocji. Do tego cudowne krajobrazy stanu Mississipi, wspaniałe kolonialne domy i ich wystrój w klimacie vintage oraz śliczne kobiety wystylizowane na pin up. Pozycja obowiązkowa!

Polowanie na złoto

2011-11-07T22:31:00.000+01:00

Prawdopodobnie była to już ostatnia tak ciepła i słoneczna niedziela w tym roku, więc postanowiliśmy wykorzystać ją maksymalnie! Pomimo kataru i kaszlu uznałam że warto spędzić kilka godzin na świeżym powietrzu - i rzeczywiście pomogło :)

Baterie naładowane na cały tydzień, szczególnie że w moim przypadku zawiera w sobie tylko dwa dni pracy :] Na pamiątkę miłego spaceru pozostało kilka zdjęć pełnych słońca, blasku i prawdziwie złotej jesieni. Pozdrawiam!

1.11

2011-11-05T10:34:00.000+01:00

1 listopada jak zwykle był dla mnie dniem wyciszenia i refleksji. Wieczorem tradycyjnie wybraliśmy się na krótki spacer po jednym z najstarszych cmentarzy w Poznaniu. To, o czym myślałam podczas wędrówki po niezwykłym w tym dniu miejscu, jest być może banalne, ale zdecydowanie zbyt często ulega zapomnieniu. Cieszmy się obecnością naszych bliskich, ponieważ nie mamy pewności jak długo będą nam towarzyszyć.

Jak to przysmak ma ogon i skacze po drzewach

2011-11-04T22:45:00.001+01:00

Już za tydzień 11 listopada - dzień szczególny dla Poznaniaków zajadających się pysznymi (?!) rogalami, osławionymi jako symboliczny niemal przysmak tego miasta.

Osobiście nie jestem fanką tychże łakoci, jako nazbyt słodkich i mdłych (jak na mój gust). Ostatnio złożyłam jednak sobie uroczystą obietnicę, że już nie przeklnę siarczyście, kiedy w najbliższych dniach wkroczę do cukierni i zamiast ukochanych sznek z glancem i innych ulubionych słodkości ujrzę stosy rogali.

A dlaczego?

A to dlatego, że rogal świętomarciński jeszcze nie taki zły, jak mi się zdawało. Są gorsze "przysmaki". W takiej Kornwalii na przykład, produkuje się tradycyjne, pękate pierogi , tzw. cornish pasty nadziewane... mięsem szarych wiewiórek. Tak, tak! Wasz wzrok Was nie zwodzi! Te niezwykle urocze gryzonie zdaniem Brytyjczyków zbytnio rozpanoszyły się na ich landach, wypierając przy tym rodzime i rzadsze rude wiewiórki (które z oczywistych względów darzę szczególną sympatią). Podobno na jedną rudą wiewiórkę przypada siedemdziesiąt szarych. Sposób na ten problem wynaleziono prosty - szare wiewiórki są wyłapywane i przerabiane na nadzienie do pierożków. Producenci twierdzą, część dochodów uzyskanych ze sprzedaży cornish pasty przeznaczana jest na ochronę rudzielców :] Co o tym sądzicie? Czy te pierożki są warte grzechu?

Październikowo - listopadowy zestaw obowiązkowy

2011-10-22T15:11:00.003+02:00

Kreska na termometrze coraz niżej, a narzekania na jesień słyszę coraz częściej! Wierzcie lub nie, ale ja jesień bardzo lubię. Można nieco zwolnić tempo i trochę dłużej bezkarnie poleniuchować :) Warto również mieć kilka skutecznych metod umilających długie jesienne wieczory :) Mój zestaw obowiązkowy to:

1. Ciepły koc - idealny towarzysz lektury i popołudniowych drzemek :]

2. Coś słodkiego - ostatnio moją uwagę zwróciły hotchocspoon do rozpuszczania w gorącym mleku. Zachęcające! :)

3. Jesienne dekoracje - warto wpuścić do domu namiastkę tej pięknej i kolorowej pory roku. Takie ozdoby nadają wnętrzu ciepły i przytulny nastrój.

4. Ciepły sweter - długi, puszysty i najlepiej w norweskie wzory idealnie wpisujące się w jesienny, a potem zimowy klimat. Moim ostatnim odkryciem są też cieplutkie podkolanówki - wspaniałe do domu i na zewnątrz! :)

5. Dobra muzyka i książka - dziś wspominam o dwóch pozycjach należących do mojego kanonu ulubionych i tych, do których regularnie wracam.

6. Kiedy miło spędzamy czas pod puszystym kocem i przy gorącej kawie nie zapominajmy o naszych najmniejszych przyjaciołach dla których zaczynają się szczególnie trudne miesiące!

7. ...i jeszcze trzy obowiązkowe elementy naszego jadłospisu (dzięki nim żadne licho nas nie weźmie) ;)

8. Łyk, dwa lub trzy lub... w każdym razie z umiarem, a na pewno przyczyni się do naszego zdrowia i wyśmienitego samopoczucia :)

Wielkopolski Park Narodowy

2011-10-20T23:32:00.001+02:00

Wielkopolski Park Narodowy być może nie należy do najbardziej imponujących obszarów chronionych w Polsce, jednak niezaprzeczalnie posiada swój specyficzny urok, a przede wszystkim... jest blisko! :) WPN powstał po to, by chronić unikalne formy krajobrazu, związane z działalnością lodowca. Lądolód przesuwał się tutaj w okresie 70-10 lat temu i pozostawił pamiątki w postaci moren, czy też rynien. Zdecydowaną większość WPN zajmuje wysoczyzna morenowa, a jej najwyższym wzniesieniem jest Osowa Góra (132 m n.p.m.). Wysoczyznę rozcinają długie rynny wypełnione wodą i tworzące niezwykle urokliwe jeziora. Uzupełnieniem wspaniałego krajobrazu jest cenna przyroda ożywiona i nieożywiona, a dodatkową atrakcją są obiekty zabytkowe: drewniane kościoły, dwory i ruiny zamków.

Dziś prezentuję Wam jesienną odsłonę WPN. Zdjęcia zostały zrobione podczas naszej niedzielnej wędrówki po tym pięknym zakątku Wielkopolski. Nasza trasa: Mosina - Jezioro Kociołek - Rezerwat Grabina - Jezioro Skrzynka - Jezioro Góreckie - Rezerwat Pod Dziadem - Puszczykówko. Warto było przeznaczyć słoneczną niedzielę na tak cudowną wyprawę! :)

Sztuka, książka, muzyka - czyli kultura razy trzy

2011-10-11T23:22:00.005+02:00

Literatura. Pewne wydarzenie przypomniało mi ostatnio o jednej z moich ulubionych książek - Bracia Lwie Serce autorstwa szwedzkiej pisarki i mojej osobistej ikony Astrid Lindgren. Bracia Lwie Serce to nie jedyne dzieło Pani Lindgren w którym jestem totalnie zakochana - Dzieci z Bullerbyn, wszystkie przygody Pippi i Karlssona to kanon moich ulubionych lektur, do których wracam przez całe życie.

Bracia Lwie Serce tylko pozornie wydaje się książką skierowaną do najmłodszych. Przede wszystkim jest to cudowna opowieść o poświęceniu, braterstwie i pozytywnych uczuciach do drugiego człowieka, a także o nieprzerwanej walce o wolność, która jest podstawową potrzebą każdego z nas. Czytając Braci Lwie Serce z nieopisaną przyjemnością zanurzam się w baśniowym świecie Nangijali, który Pani Lindgren opisała w sposób genialnie magiczny.

Teatr. Po dłuższym czasie bezskutecznego planowania wybraliśmy się wreszcie do Teatru Nowego na spektakl Udając Ofiarę. Sztuka ta nazywana jest często Nowym Rosyjskim Hamletem. Dla mnie jest to porywająca czarna komedia, z fenomenalną sceną rekonstrukcji morderstwa przy basenie z przezabawnym Tachirem Zakirowem oraz elaborat Kapitana w japońskiej restauracji. Sztuka skłoniła mnie do przemyśleń na temat naszej skłonności dążenia do granicy, za którą jest to, co najbardziej nas przeraża - a zarazem fascynuje.

Jedyne o czym marzę, co zobaczyć Borysa Szyca w roli Wali w Teatrze Współczesnym w Warszawie!

Muzyka. Kilkanaście lat temu w audycji Druha Sławka w Radiostacji usłyszałam kawałek o złotej rybce. Jego autorem był nieznany mi dotąd raper - Łona. Z miejsca stałam się jego oddaną fanką - mało brakowało, a zrobiłabym dla niego ołtarzyk na biurku. Już wówczas był geniuszem konstruowania słownych kompilacji i budowania zaskakujących alegorii. Dziś jego kunszt jest sto razy wspanialszy. Jego nowa płyta zrobiona na spółkę z Webberem jedynie przypieczętowała moje uwielbienie. Jeśli jeszcze nie znacie tego artysty, wyobraźcie sobie utwór gdzie rozpoczęcie sezonu grzewczego i rozruch kaloryfera pobudza Wasze myśli o przemijaniu... Geniusz, geniusz, geniusz.

Ciepło, cieplej, cieplutko

2011-10-03T22:07:00.001+02:00

Wrzesień uraczył nas cudowną pogodą, lecz wszyscy Ci, którzy wychodzą do pracy o 6:30 wiedzą, że nie można się już dalej oszukiwać - nieuchronnie zbliża się chłodna aura. Ponieważ etap przejściowy między latem a zimą nie zawsze należy do naszych ulubionych przeżyć, warto go sobie umilić zabawnym, kolorowym i cieplutkim dodatkiem. Filc ma w sobie coś wyjątkowo przyjemnego - jest milutki, mięciutki i przytulny. A jakie powstają z niego cuda! :) Dla każdego coś miłego - kolczyki, broszki, bransoletki, naszyjniki i pierścionki. W sam raz do swetrów, dzianinowych sukienek i szalików. Postanowienie na październik - get it! :)

Wszystkie opublikowane niżej zdjęcia pochodzą z http://tiny-art.flog.pl/.

Pozdrawiam! :)